LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Madalas nating ipagmalaki na mahal natin ang ating wika. Ipinagdiriwang natin ito tuwing Agosto, nilalagay sa mga t-shirt, at ginagamit bilang patunay ng ating pagka-Pilipino. Ngunit kung susuriin, tila mas gusto natin itong ipakita kaysa pakinggan. Mas gusto natin itong iparada kaysa gamitin. Ang inang wika, na dapat ay puso ng ating identidad, ay naging simbolo lamang na madalas na walang laman. Ipinakilala ang Mother Tongue subject na may layuning gawing mas malinaw at madali ang pag-aaral ng mga bata. Sa papel, maganda ang intensiyon nito na unahin ang wikang kinalakihan upang mapatibay ang pundasyon bago sumabak sa iba pang wika. Pero sa reyalidad, naging parang dekorasyon na lamang ito sa loob ng silid-aralan. Walang sapat na libro, kulang sa pagsasanay ang mga guro na nagtuturo nito, at mas lalong kulang ang paniniwala sa sistema na mahalaga ito. Ang problema ay hindi lang kakulangan sa kagamitan, kundi kakulangan sa respeto. Hangga’t tinitingnan natin ang sariling wika bilang isang gamit na maaari nating palitan sa panahong mayroon nang mas bago at ‘sosyal’ na wika—tayo mismo ang pumapatay rito. Tingnan natin nang maigi kung paano sinusukat ang katalinuhan ng bata: Ingles ang batayan, accent ang tropeyo. Kapag mahusay sa sariling wika, magaling at matalinghaga nga—pero hindi ito ang magdadala sa’yo patungo sa tagumpay. Kaya kahit nakalista ang Mother Tongue sa curriculum, madalas itong hindi galangin at inilalagay lang upang masabi na kumpleto ang mga asignatura ng paaralan. Sasabihin ng iba na maraming wika sa Pilipinas at mahirap isama ang lahat at pag-aralan. Tama nga ito, ngunit hindi ba mas komplikado ang magpatakbo ng botohan sa higit 7,641 na mga isla o magpatayo ng iba’t ibang matataas na gusali at daan? Ginagawa natin ang mga bagay kapag gusto natin. Hindi mahirap ang problema. Nahihirapan lang ang iba makita ang kahalagahan nito. Kung seryoso tayo sa edukasyon, tigilan na ang drama. Maglaan ng pondo, ayusin ang sistema, at gawing kasing lakas ng agham at matematika ang pagtuturo ng sariling wika. Kung hindi natin kayang ipaglaban ito, wala tayong karapatan sabihing mahal natin ito. Ang wika ay hindi souvenir na pwedeng ilagay sa aparador at lilinisan lamang tuwing fiesta. Isa itong regalo na dapat araw-araw ginagamit. Kapag itinago mo ito, nawawala ang saysay nito. Kapag iniwan itong maalikabok, unti-unti mawawala ang hiwaga nito. Kung hindi natin kayang ipaglaban ang sariling atin, huwag na tayong magtaka kung bakit mas madaling mabubura ang ating kultura.