Sa liwanag ng karagatan, ang bawat hangin ay sumasayaw na parang abay. Ang bawat huni ng mga ibon ay tila paru-parong dumadapo—banayad at kalmado. Ngunit ang bawat tibok ng aking puso ay mistulang pagragasa ng mga alon—walang tigil, walang pahinga, tila hinahabol ang mga yabag na unti-unting nilalamon ng dalampasigan.

Pagkatok sa nakaraan ang bawat gulong ng mga bagahe. Bawat kalansing ay paalala ng mga mabibigat na buntong-hiningang naiiwan sa pagitan ng buhangin at mga yapak.

Nakakabingi ang sabayang pag-ikot ng mga gulong. Unti-unti silang nilalamon ng ingay ng mga alon, hanggang sa wala na akong marinig kundi ang sariling tibok ng puso. Sa bawat pagtatapos ng araw ay tila may isang paalam na hindi na muling sisikatan ng araw.

Hanggang sa may isang batang mahigpit na nakahawak sa kamay ng kaniyang ina habang dahan-dahang hinihila ang mga maleta. Ang liwanag ng karagatan ay tila sumasalamin sa kaniyang mga pisngi, at ang mga kuwentong binibigkas niya habang naglalakad ay humahalo sa ingay ng mga alon. Saglit nilang pinuno ng tawanan ang pampang na matagal ko nang tinatanaw.

Ngunit ang kanilang mga paa ay patuloy na umaabante palayo, at ang tanging naiiwan na lamang ay ang magkakapatong na bakas ng kanilang mga yapak na unti-unti ring nilalamon ng alon.

Paulit-ulit na umaalingawngaw ang bawat kuwentuhan, na para bang may kantang hindi marunong tumigil. Inuukit ng buhangin ang bawat bakas ng pagdating, saka dahan-dahang binubura ng mga alon ang mga yapak. At sa bawat pag-anod ng mga bakas ay may panibagong himig na marahang sumasabay sa pintig ng pusong patuloy na nangangarap.

Ang bawat huni ng ibon sa karagatan, ang mga tawang sinasabayan ng alon, at ang mga palakpak na nalulunod sa hangin ay naiiwang nakaukit sa katahimikan ng pampang na tinatawag kong tahanan.

Sa bawat dayuhang hinahaplos ng liwanag ang mga pisngi, sa bawat matang tila umiibig sa tanawin, at sa bawat kuwentong kabisado na ng mga labi ay may alaalang naiiwan sa karagatan. Tahimik na tinatandaan ng karagatan ang bawat pagdating at paglisan.

Ngunit sa lahat ng lumisan, ako lamang ang hindi natangay ng alon. Habang sila’y unti-unting naglalaho sa abot-tanaw, ako’y nananatiling nakapako sa dalampasigan ng nakaraan.

The Frontman