Paparating na sa University Avenue Station… Approaching University Avenue Station…

Ahyyy! Eme, wala pa pala.

Hayst… Mabuksan nga ang Spotify at makuha ang aking Wired Type-C earphones para makinig ng aking super duper niche esoteric manic pixie dream girl cubao expo music taste.

…”Reyna ng Quezon City” by Juana plays…

Malapit na naman ang Agosto, ilang araw na lang at ako’y bihag na ng kolehiyo. Tuwing naririnig ko yung “K-word” na yun, I get the heebie-jeebies talaga! HEEBIE-JEEBIES? Feng shui yarn? Eme, pero seryoso, pinoproblema ko talaga kung paano ako papasok nito. Araw-araw na dalawang oras ang byahe—umpisa’t dulo ba naman ng NCR araw-arawin mo diba?! Parang pupunta lang ng probinsya.

Speaking of probinsya: Nova, Tala, Bagong Silang, SJDM, Almar, Deparo, FCM—parang macocomatose na ko sa kakalista ng mga lugar na ‘to. Pangalan pa lang alam mo na yung traffic na pagdadaanan mo, yung tipong mala-Odysseus pauwi kay Penelope o Si Orpheus papunta kay Eurydice. Too advanced for the server ba? Sige basta, basically, sapalaran araw-araw.

…”Reyna ng Quezon City” by Juana ends…

…”Mr. DJ” by Sharon Cuneta plays…

Tuwing dadaan ang jeep ng FCM, makikita mo ang ilalim ng ginagawang Regalado Avenue Station. Kung may entry ang SM North Edsa, syempre meron din ang, the one and only, Fairview Center Mall diba. Dito, kahit hindi pa 10pm o red light, hinding hindi ka na makakausad. Kaya minsan ako’y nakatingin sa langit, paa sa lupa habang minamasdan ang ginagawa paring MRT-7.

“Mr. DJ, can I make a request?”

—Pwede bang pakibilisan na ‘tong MRT-7?

Parang kahapon lang noong ako'y isang paslit sa loob ng aking paaralan—nakaupo, nagmumuni-muni't nakasilip sa dungawan—tinitignan ang mga lalaking binubunot ang mga kawawang dilaw na bulaklak sa lawak ng Commonwealth Avenue. Elementarya pa lang, hinihintay ko na 'tong tren na 'to. Na para bang ako'y isang prinsesang nakakulong sa kaniyang tore pero imbes na isang dragon ang nagbabantay sa akin, mga orange traffic cone na hindi na ginalaw ang baso simula 2018.

Ani ng mga nauna sakin, nagsimula ang usapin ng proyektong ito noong 1993. Jusko! Mahabaging Emre—wala pa ‘ko sa mundong ibabaw nun. Hanggang sa niluwal ako sa mundong ‘to at pinagdesisyonan na ang San Miguel Corporation (SMC) ang gagawa ng linyang ‘to. Ang weird ‘no? ‘Di na lang sila mapirme sa alak. Pero, sa awa ng Diyos, sinimulan na talaga nila ang MRT-7 noong ika-15 ng Agosto 2017, at pinaghihirapan ito hanggang ngayon: 2026.

Isipin mo… seven years. Seven years! Seven years kitang minaha—

Ahy! Eight years and nine months pala yun. Ahy! Tatlong dekada pala yun kung sa 1993 tayo magbibilang. Mga humor na ‘di ko inadopt: maging magaling sa math. Pero, seryoso, isipin mo! Ilang Carson at Dio na kaya ang nilaro ng panahon sa tagal na iyon? Ilang mirasol na kaya ang sumibol? Ilan pa rin kaya ang mga tanga sa pag-ibig ang naghahabol?

…”Mr. DJ” by Sharon Cuneta ends…

…”The Subway” by Chappell Roan plays…

Hayyy… buhay… Namatay na't lahat lahat si Noynoy, karton na si Digo'y, halos matapos na rin ang anak ni Marcos, pero ang natapos lang sa panahon na dumaan ay ako sa elementarya at sa high school. Papunta na ‘ko ng kolehiyo pero narito pa rin ako—mata sa langit at paa sa lupa. Naghihintay sa MRT-7 na para bang ako si Penelope para kay Odysseus o mala-Eurydice para kay Orpheus. I’m coming, wait for me! I hear the walls repeating! — Waiting… waiting! Waiting! Eme, wrong song talaga. Eksena.

Pero at least sila, gawa-gawa lang ng Makalumang Gresya. Eh tayo? Kahit sa pelikula talo pa rin, kahit si Kuromi at Batman wala na talagang magagawa! Pitong taon, naghintay si Carson para kay Dio, pero mas masakit yata 'tong relasyon ko sa SMC kasi halos mag-iilang dekada na kitang inaabangan MRT-7. Gagraduate na ba ko sa'yo, MRT-7? o Bago ka matapos, may pamilya na rin ako?

MRT-7 got away… MRT-7 got a way…

…”The Subway” by Chappell Roan ends…

Hindi pa paparating ng University Avenue Station… We are not

approaching University Avenue Station…

The Frontman