LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Sa loob ng paaralan ay may mga estudyanteng naghahabulan habang nakatawa. Ako’y napangiti, saka ipinihit ang tainga sa tinig ng radyo sa aming opisina. "Alinsunod sa tuntunin ng proseso, walang bisa ang kaso ng impeachment dahil sumobra ang complaint na inyong isinampa." Naipon na sa sulok ng pisara ang alikabok ng huling piraso ng aking tisa. Kalakip nito ay ang bakas ng hustisyang naglaho sa bawat pasada ng pambura. Ang mga mata ko’y lumibot ng tingin— kalawang sa aserong railings, limang putol na paa ng upuan sa tabi ng silid, ugong ng umiikot na leeg ng bentilador na salat sa hangin. Walang gumuhit sa aking labi kundi ang linya ng winasak na hangarin. Higit sa daang milyong ninakaw na kaban ang pawis na itinagak ko dahil sa mga pangakong bigong tupdin. Labis pa sa salapi, ninakaw nila sa atin ang sandali na malinawan sa malusak at maituwid ang tabingi. “Hanggang kailan ka magkukubli sa anino ng iyong amang mapagpanggap na mabuti?" "Saan mo isinaboy ang kaban ng bayan na walang pasintabi?” Pinagmasdan ko ang pisara—mga leksiyon ng alpabeto at balangkas na naisulat ng malinaw. Mabuti sana kung tayo'y mga bata lang na wala pang ideya kung paano gamitin ang mga letra’t sugnay upang palusutin ang pagnanakaw. Ngunit ayon nga sa kanilang legal na katwiran: kapag tinapos sa tandang padamdam ang pangungusap, tinatanggap ito bilang buo kahit wala namang laman. Halintulad sa librong “Isang Kaibigan” ni Sara—kumpleto nga ang pabalat, ngunit hungkag naman sa diwa. Kaya't ang aking huling bulong, "Hanggang kailan mo kami tuturuan ng huwad na hustisya?”