Mukhang hindi na ako magd-DSPC. Sayang. Sa anim na taon kong pagiging campus journalist, kahit man lang isang beses makasali sa isang presscon, napagkaitan pa ako sa pagkakataon na iyon. Hintay ako nang hintay. Matagal ko nang hinihintay. Ngunit, wala pa rin. Baka bigyan nila ako ng rason para hindi lang ako makalaban ngayon.

Nalulungkot ako sa Grade 7 kong sarili na sumali sa elimination para magka-organization. Nalulungkot ako sa Grade 9 kong sarili na muntikang makasama, ngunit hindi rin pinalad. At mas nalulungkot ako sa ngayon, na nakikita na ang sarili sa silid-aralan, nagwawasto ng sipi, na hindi pala makakasama.

Biruin mo—ngayo’y Managing Editor na ako sa publikasyon namin, ngunit hindi pa rin ako pinili. Anim na taon akong umasa para makasali’t makaranas ng kompetisyon, ngunit wala rin.

‘Di bale, sumama naman ako sa pagiging peryodista dahil sa parangal. Pero dati ‘yon. Ngayon? Gusto kong manilbihan sa masa. Gusto ko silang maging mas maalam. Ngunit ang mindset ay hindi sapat.

Hindi ko alam kung anong kailangan kong gawin para maging sapat ako sa kanila.

Noong huling taon, napili ako ng eskuwelahan ko bilang kinatawan sa DSPC sa kategoryang Copyreading and Headline Writing (English). Pero, inakala ko lang pala. Kailangan ko pang makipaglaban sa kapuwa peryodista ko para sa iisang pagkakataon. Sa kaniya, isang pagkakataon upang makapasok siya sa RSPC at NSPC kasi graduating na siya. Ako, isang pagkakataon para mapatunayan ko na karapat-dapat akong pinili ng eskuwelahan ko sa mga kompetisyon at suportahan ako.

Matapos ng isang linggong pagt-train at pagwawasto ng mga artikulo, nalaman ko na habang nakahiga ako sa kama ko, nabasa ko ang aking chat mula sa aking SPA…

…ako ang naging alternate. Next year pa. Second choice, kumbaga.

Napatingin na lang ako sa taas. Hindi ko na namalayan, may tumutulong luha na pala sa aking mga mata. Mag-isa lang ako sa bahay noon, kaya wala na akong pagpipigil.. Mga ilang oras akong umiyak noon. Minsan tatahan ako, tapos uulit muli ang iyak.

Pero—kahit panandalian muna—kinailangan kong mag-review para sa pagsusulit namin. Hindi pa kase ako nakakapag-review kaka-train ko para mapasali sa mga ipanlalaban. Bumangon muna ako sa upuan ko at nagbasa ako kahit papaano. Ngunit—sa likod ng utak ko—may nagsasabi pa ring hindi ako bagay sa pamamahayag.

Ilang buwan na ang lumipas at halos maka-move on na ako sa nangyari, at halos walang nangyayari sa buhay journo ko. Hanggang napagtripan kong sumali sa mga publikasyon. Sumali ako sa Copyediting Desk lang noon, hanggang sa lumago sa Layout at Literary na ang sinalihan ko. Kung noon mo ako tinanong, hindi ko rin alam kung bakit ako sumali. Pero ngayon? Siguro, dahil masakit pa rin ang nangyari sa akin noon.

Unti-unti kong nalaman na hindi lamang pamparangal ang peryodismo. Habang nagsusulat, naglalapat, at nagwawasto ako, napagtanto kong hindi ko ito ginagawa para sa parangal, ngunit para sa bayan.

Masaya ako na nangyari sa akin iyon. Kamakailan lang, nanalo ako ng 3rd Place sa pambansang patimpalak ng press conference online. Nagulat nga ako—mula sa hindi pinili ng school para sa DSPC, hangga't manalo ako sa pambansang kompetisyon—masasabi ko nga na, “rejection is redirection.” Pero, hindi ko ilalagay sa paaralan ko ang aking tagumpay; ilalagay ko ito sa aking sarili. Dahil hindi ko tinanggap ang binigay lamang sakin ng paaralan ko—lumago ako.

Masakit pa rin sa'kin na pinagkaitan ako ng oportunidad na makapag-DSPC, at sumakit lalo ang puso ko noong nakita ko ang pagsasagawa ng NSPC. Punompuno ako ng mga “what if?” at ng mga ‘di mapakaling palagay kung makakaabot ba ako sa RSPC? Makakapasok ba ako sa NSPC?

Pero, kung titingnan ko ngayon, hindi lamang masusukat ang kagalingan sa pahayagan sa pamamagitan ng mga presscon,, mga medalya, at mga sertipiko. Ito rin ay masusukat sa kung gaano mo natutulungan ang iyong komunidad.

Kaya masasabi ko na hindi na yata ako magd-DSPC, dahil kuntento na ako sa ginawa ko noong pinigilan ako nito.

The Frontman