LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Sa Kamara ngayon, mas mahalaga ang pakikisama kaysa prinsipyo. Sa halip na pagtatalo ng paninindigan, tila naging tapatan ng magkakaibigan ang session hall, para bang ang bawat boto ay batay sa ugnayan, hindi sa katwiran. Wala nang tunay na oposisyon; ang mga dating tinig ng pagkontra ay sumama na sa kumpas ng iisang agos. Ang demokrasya ay hindi na lumalakad sa tatlong paa ng checks and balances, kundi naglalakad nang paika-ika, dahil pilay ang oposisyon. Lumobo ang tinatawag na majority bloc, hindi dahil sa dami ng prinsipyo kundi sa dami ng kasangga. Kahit ang dating mga mukha ng oposisyon tulad nina Bam Aquino at Kiko Pangilinan ay lumundag na rin sa bangka ng mayorya. Totoong maaaring makita ito bilang taktikal, upang maimpluwensyahan ang loob ng sistema. Ngunit sa parehong hininga, hindi rin ito ligtas sa pananagutan: dahil sa sandaling sumama ka sa mayorya, bitbit mo na ang kanilang pananahimik, ang kanilang pagsang-ayon, at ang kanilang kalabuan. Mas nakakabahala ang kawalan ng malinaw na oposisyon. Si Senadora Risa Hontiveros lamang ang matitira sana bilang huling tanggulan ng dissent, ngunit ngayo’y halos walang tinig na tumututol. Sa isang sistemang demokratiko, ang oposisyon ang nagsisilbing salamin at preno, para ituwid ang paglihis, para hamunin ang bulag na pagkampi. Ang pagkakabura ng oposisyon ay hindi simpleng pagbabago sa bilang, kundi isang malaking dagok sa kakayahan ng bayan na humusga nang patas. Bakit nga ba mahalaga ang oposisyon? Sapagkat sa bawat panukalang batas, may dapat umusisa. Sa bawat budget hearing, may dapat magsuri kung saan napupunta ang pondo. Sa bawat executive order, may dapat bumusisi kung ito’y naaayon sa batas o abuso ng kapangyarihan. Kapag lahat ay kakampi, wala nang nagtatanong. At kapag walang nagtatanong, tiyak na may nananamantala. Isang malinaw na halimbawa ng kapalpakan ng mayorya ay ang pananatili ni Joel Villanueva bilang Senate Majority Floor Leader sa ilalim ng pamumuno ni Chiz Escudero. Sa kabila ng imahe ni Escudero bilang “mahusay” sa mga panayam, nananatiling tahimik ang kanyang liderato sa mga usaping dapat hinaharap ng Senado: confidential funds, charter change, at karapatang pantao. Samantala, si Tito Sotto, bagamat beterano sa politika ay muling naupo bilang Minority Floor Leader, ngunit wala ring malinaw na posisyon para buwagin ang dinidiktang agos ng mayorya. Kung ang majority ay alam mo na, ang minority ay tila invisible. Ang batas, ayon sa Article VI, Section 16 ng 1987 Constitution, ay inaasahang produkto ng deliberasyon at hindi ng palakasan. Ngunit kung ang lahat ng miyembro ay iisa ang kumpas, paanong magkakaroon ng tunay na deliberasyon? Ang mga komite ay tila naging “echo chamber” ng iisang grupo. Ang kapangyarihang bumoto ay nawalan ng halaga kapag ang resulta ay itinakda. Sa mga mata ng mamamayan, lumalabo ang hangganan ng tama at mali kapag ang mga lider ay parang magkakabarkadang naglalaro sa Kamara. Ang mga tunay na isyu tulad ng sahod, edukasyon, at karapatang pantao ay natatabunan ng mga drama sa pulitika, ng pagsasakripisyo ng katotohanan sa altar ng kapangyarihan. Ang "Kamaraderie" ay nagiging kuta ng cronyism, kung saan ang pagkakaibigan ay mas mahalaga kaysa sa dangal ng serbisyo. Walang tunay na pagbabago kung lahat ay sang-ayon. Walang hustisya kung walang umaalma. Walang demokrasya kung wala nang oposisyon. At sa Kamara ngayon, mukhang hindi ang batas ang umiiral kundi ang batas ng barkadahan. Ang republika ngayon ay naging reunion. At sa bawat boto ng mayorya, isang bahaging muli ng ating pagkabansa ang nawawala. Itong lahat ay nasa ilalim ng bandila ng "Kamaraderie”.