Hindi kabayanihan ang pagsuong sa ulan upang pahupain ang bahang dulot ng kapabayaan.

Isang larawan ang nag-viral sa social media noong Agosto 17: isang lalaki sa Padre Burgos Avenue sa Maynila, na ginamit ang sariling mga kamay para hanguin ang mga basurang nagbara sa kanal habang tuloy-tuloy ang buhos ng ulang dala ng Habagat. Agad itong pinuri ng marami bilang simbolo ng "Kabayanihan" at pagmamalasakit. "Not all heroes wear capes," ‘ika nga ng ilan sa mga komento.

Marahil ang ginawa isang mamamayan ay may pagmamalasakit at kabayanihan, ngunit hindi ito dapat maging inspirasyon ng lugod, bagkus ito ay mitsa ng galit sa bulok na sistema ng lipunan.

Ang ganitong uri ng papuri ay isang mapanlinlang na pampalubag-loob. Ang paggawad ng papuri sa mga mamamayang napipilitang gumawa ng trabaho ng gobyerno ay nagpapanatili sa tinatawag na toxic resilience. Ipinapasa nito ang pananagutan mula sa mga opisyal na may badyet at mandato tungo sa mga karaniwang taong sumusugal sa kanilang kalusugan at buhay. Hindi bayani ang isang taong kailangang sumuong sa nangingitim at maruming tubig-baha upang hindi lumubog ang kanyang kapaligiran—siya ay biktima ng isang bulok at mapanlinlang na sistema.

Nasaan ang gobyerno habang nagiging mala-ilog ang mga pangunahing kalsada sa Kamaynilaan? Mula 2022 hanggang 2025 pa lamang, umabot na sa 1.166 trilyon pesos ang pondo ng Department of Public Works and Highways (DPWH) para lamang sa flood control. Sa kabila ng bilyon-bilyong pisong inilalaan taon-taon, patuloy na nalulunod ang bansa sa unang buhos pa lamang ng ulan. Ayon sa mga ulat ng Commission on Audit (COA), halos kalahati ng mga anti-flood project sa Metro Manila ay naantala o hindi naipatupad dahil sa "poor strategies", habang milyong piso pa ang natatapon sa commitment fees para sa mga pautang mula sa World Bank na hindi nagagamit nang tama.

Nakaugat ang trahedyang ito sa korapsyon at sa imperyalistang estruktura ng ating ekonomiya, kung saan ang mga proyektong pampubliko ay ginagawang negosyo ng ilang nasa kapangyarihan habang ang imprastraktura ng bansa ay nananatiling huli, watak-watak, at hindi handa sa krisis sa klima. Ang bilyon-bilyong pondo ay nauuwi sa mga pork barrel insertions at ghost projects sa halip na sa matibay at pangmatagalang solusyon.

Dumating na tayo sa punto na ang mismong mamamayan na ang gumagawa ng paraan para kumilos, habang ang mga politikong nangako ng serbisyo ay tila na naman nawawala at nagtatago sa kanilang mga komportableng luklukan. Ang paglilinis ng kanal gamit ang mga hubad na kamay ay hindi kuwento ng pag-asa; ito ay tahasang kapabayaan ng estado.

Abot ulo ang baha, ngunit hanggang tenga na lamang ang malinaw na panawagan para sa mas maayos at may kalidad na mga imprastruktura. Bumoto nang tama. Ikulong ang mga kurakot. Pabagsakin ang Imperyalismo. At ilugmok ang mentalidad na kabayanihan ang pagsuong sa ulan upang pahupain ang bahang dulot ng kapabayaan.

The Frontman