Sa loob ng silid-aralan, malinaw ang bilin—bawal ang AI. Iwasan, limitahan, o kung maaari ay huwag gamitin—lahat sa ngalan ng integridad at “tunay” na pagkatuto. Paulit-ulit itong ipinapako sa isip ng mga estudyante. Ngunit sa labas ng silid-aralan, ibang kuwento ang umiiral. Kapag ang administrasyon ang may kailangan—lalo na sa promosyon—biglang nagiging katanggap-tanggap ang parehong teknolohiyang ipinagbabawal.
Ito ang malinaw na ipinapakita ng kamakailang isyu ng isang paaralan kung saan gumamit ng AI-generated materials ang student body para sa enrollment ads—hindi dahil sa sariling desisyon, kundi umano’y utos ng administrasyon. At dito nagsisimula ang problema. Hindi sa paggamit ng AI, kundi sa lantad na dobleng pamantayan. Kung mali ang AI para sa estudyante, bakit tama ito kapag para sa imahe ng paaralan? Kung ito’y “nakasisira ng integridad,” bakit ito ginagamit kapag may kailangan ng mabilisang gawaan?
Huwag nating pagtakpan. Hindi puwedeng bawal sa ibaba at tama sa itaas. Dapat nga ay sa itaas mismo nanggagaling ang magandang halimbawa ng pag-iwas sa masasama.
Ang mga patakaran ay nawawalan ng saysay kapag ang mismong nagpapatupad ang unang lumalabag. At kapag ang institusyon mismo ang gumagawa nito, hindi lang regulasyon ang nasisira—pati kredibilidad. Hindi mo maaaring turuan ang mga estudyante ng disiplina habang ikaw mismo ay pumipili kung kailan ito susundin. Hindi mo maaaring ipagbawal ang isang bagay sa ibaba habang tahimik mo itong ginagamit sa itaas.
Ngunit hindi rin inosente ang student body sa usaping ito. Ang “utos lang po” ay hindi sapat na depensa para sa isang lider. Ang pamumuno ay hindi bulag na pagsunod; ito ay kakayahang magtanong, kumwestyon, at manindigan. Kung may mali, tungkulin ng lider na magsalita. Dahil kung hindi, nagiging kasangkapan lamang siya ng sistemang walang paninindigan.
At ito ang mas nakababahala—hindi lang ito tungkol sa AI. Ito ay tungkol sa kulturang hinuhubog ng paaralan—isang kulturang nagtuturo na ang kapangyarihan ang nagtatakda kung ano ang tama at mali. Na ang patakaran ay para lamang sa mga walang posisyon. Na ang prinsipyo ay maaaring baguhin depende sa pangangailangan.
Kung ganito ang modelo ng pamumuno na ipinapakita, ano ang inaasahan nating matutunan ng mga estudyante?
Hindi problema ang AI. Ang problema ay kung paano ito ginagamit at kung sino ang pinapayagang gumamit nito. Kung nais ng paaralan na yakapin ang teknolohiya, gawin ito nang malinaw, patas, at may prinsipyo. Ngunit kung patuloy itong gagamitin habang ipinagbabawal sa iba, malinaw ang mensahe: hindi integridad ang itinuturo, kundi kaplastikan.
Sa huli, hindi ito simpleng isyu lang ng teknolohiya. Isa itong tanong ng paninindigan.
Kung ang patakaran ay hindi sinusunod ng mga may kapangyarihan, bakit ito susundin ng iba?
At kung ang mga lider ay walang lakas ng loob na magsalita, sino pa ang aasahan?
Bawal sa ibaba, pero puwede sa itaas?
