LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Ang magbuhos ng dugo para sa bayan ay kagitingang hindi malilimutan—awit ng bandilang nanunumpa. Pero, PNP Chief Heneral Nicolas Torre III, kanino ka ba yumuyuko—sa bayan, o sa makapangyarihan? Tatlong buwan lang ang itinagal niya sa pwesto. Ganoon kabilis nabura ni Pangulong Ferdinand Marcos Jr. ang posisyon ni Torre—na para bang lahat ng kanyang napatunayan ay walang saysay kapag kumontra sa agos ng kapangyarihan. Sa halip na maging haligi ng hustisya, mistula siyang piyesa sa laro ng palasyo, kung saan may pustahan ang manlalaro kung sino ang dapat manatili at sino ang dapat tanggalin. Parang ginagawang laruan ng pulitika ang sistemang dapat sana’y sandigan ng taumbayan. Maging si senador Panfilo “Ping” Lacson ay nagsabing ang ugat ng pagkakatanggal ay ang pag-akto ni Torre nang lagpas sa kanyang awtoridad. Kung gayon, batas pa ba ang umiiral, o palakasan na lamang ang pinapairal? Unti-unti bang gumuguho ang pundasyon ng ating sistema? Kapag ang kapulisan ay nakagapos at hawak sa leeg ng makapangyarihan, maaari pa ba silang ituring na tagapagligtas ng mamamayan—o isa na lamang sunud-sunurang sandata ng palasyo? Sa bawat pagyuko at pagpupugay sa nasa trono, nagiging tau-tauhan sila na madaling pitikin anumang oras. Sino nga ba ang tunay na pinaglilingkuran nila: ang sambayanan, o ang mga nakaupong alipin ng sariling kagustuhan? Karapatan ng taumbayan na malaman ang malinaw na dahilan sa likod ng pagpapatalsik kay Torre. Ang pagkukulang sa serbisyo ay hindi dapat panatilihing tahimik sa likod ng palasyo. Kung patuloy na yuyuko ang kapulisan sa makapangyarihan, tungkulin nating bumoses: ang dugo’t pawis ng bayan ay alay sa kagitingan—hindi sandata sa luho ng makapangyarihan.