LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Sa sigaw ng taumbayan, kinakalawang ang agos ng kinabukasan. Bilyong pisong proteksyon kuno laban sa baha—ngunit nauuwi sa bulsa ng iilan. Habang lumulubog ang komunidad sa katiwalian ng flood-control project, matanong ko lang sa Discaya: hanggang kailan namin babayaran ang sistemang pumapabor sa mayayaman? Kamakailan, sumiklab ang kontrobersya nang mabunyag ang pangalan nina Pacifico “Curlee” at Cezarah “Sarah” Discaya kaugnay ng anomalya sa isang flood-control project. Isa sila sa labing-limang kontraktor na iniimbestigahan dahil sa mga proyektong may kaugnayan sa flood control. Sa pagdinig ng Senate Blue Ribbon Committee, inamin ni Sarah Discaya na siya ay nagmamay-ari ng 28 luxury cars at siyam na construction firms—mga kumpanyang minsan pa’y naglalaban-laban sa bidding para sa mga kontratang pamahalaan. Higit pa rito, nagbanta rin silang isisiwalat ang iba pang politiko na sangkot sa naturang proyekto. Kung mapatutunayan ang mga alegasyon, bawat pisong pinaghirapan ng mamamayan ay napupunta lamang sa bulsa ng iilang makapangyarihan. Sa bawat pagdinig, nagiging tila komedyang palabas ang seryosong usapin. At sa bawat pisong kinurakot, libo-libong komunidad ang muling ikinukulong sa baha. Ngunit tila nasasanay na tayo sa ganitong sistema. Sa halip na seryosong suriin ang katiwalian, nagiging palabas lamang ito sa balita—o mas malala, negosyo para sa mga nakasakay sa kapangyarihan. Habang ang ordinaryong mamamayan ay nakikipagsiksikan sa putik at evacuation center, ang mga politiko’y mahimbing na natutulog sa malalambot na kama at magagarang kisame. Sa bansang ito, tila mas matibay pa ang pundasyon ng korapsyon kaysa sa pag-unlad ng ating nasyon. Sa bawat paglubog ng nasyon parang nalulunod ka sa utang, at pati ang dapat sana’y proteksyon laban sa sakuna ay nilulubog ng baha. Hanggang saan lulunukin ng publiko ang sistemang ipinagmamalaki ng gobyerno—hindi na lang ito proteksyon, kundi kompanyang pinagkakakitaan ng iilan? Kung sumisimbolo ang baha sa pagkalunod ng sambayanan, mas malalim pa rito ang baha ng korapsyon ng gobyerno. At bilang estudyante, nakukulong ako sa sistemang hindi ko naman pinili. Hindi namin kailangan ng mga pangalang umiikot sa salapi—ang kailangan ay mga proyektong may saysay at may patutunguhan, hindi mga planong hanggang guhit lang. Ang buwis ng taumbayan ay hindi dapat nakakulong sa interes ng iilan. Dapat itong magsilbing tulay ng pag-unlad, hindi pagkain ng mga upuang uhaw sa kapangyarihan. Kahit gaano ko kamahal ang bansang aking sinilangan, kung hindi pagtutuunan ng pansin ng politiko ang kanyang sinasakupan, wala rin itong silbi. Kinakatakot ko na sa bawat bagyong darating, hindi pera ng taumbayan ang lulunurin—kundi tayo mismo ang tatangayin.