LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Habang lumulubog na sa baha ang maraming bayan sa iba't ibang panig ng Luzon, habang ang iba'y nagluluksa sa pagkawala ng kanilang mahal sa buhay, at habang libo-libo ang nasa evacuation centers na walang sapat na pagkain, tubig, at matutulugan—may dalawang opisyal ng bayan ang tila mas interesado sa… suntukan. Hindi biro: Tinanggap ni PNP Chief Gen. Nicolas Torre III ang hamon ni Davao City Acting Mayor Sebastian “Baste” Duterte sa isang suntukan. Iminungkahi pang gawin itong “boxing match for a cause,” na gaganapin ‘di umano sa Araneta Coliseum. Para raw ito sa mga biktima ng Bagyong Crising at habagat. Ngunit, teka lang. Sa dinami-dami ng paraan upang makatulong, ito ba talaga ang unang naisip? Hindi ito ang panahon para gawing entablado ng “macho showdown” ang isang trahedya. Oo, may intensyon daw na makatulong—pero paano naging makatwiran na gawing isang public show ang isang sakuna? Pampalubag-loob ba ito, o simpleng palabas? Kung gusto nilang tumulong, napakaraming mas epektibong paraan: siguraduhing maayos ang relief operations, mag-deploy ng karagdagang tauhan sa rescue efforts at team, ayusin at pabilisin ang emergency response, makalikom ng relief goods para sa lahat, at higit sa lahat—maging aktuwal na naroroon sa mga nasalanta. Hindi sa boxing ring. Hindi natin puwedeng balewalain ang simbolismo nito. Habang ang karaniwang mamamayan ay nangangapa sa dilim, nagsasalba ng natitirang gamit mula sa baha, may mga opisyal ng gobyerno na nagbabalak magpasikat sa publiko gamit ang guwantes at spotlight. Sa halip na “peace and order,” may pa-12 rounds. Sa halip na “public service,” may pa-pride contest. Hindi po ito palabas. Buhay ng tao ang pinag-uusapan dito. Bilang mga lingkod-bayan, dapat silang maging ehemplo ng respeto, giting, at dignidad—hindi ng pa-astigang marahas na labanan. Ang liderato ay hindi nasusukat sa lakas ng suntok kundi sa bilis at bisa ng pagtugon sa pangangailangan ng bayan. Ang mga nasalanta ay hindi nangangailangan ng palabas. Nangangailangan sila ng serbisyo at tulong. Hindi na bago sa kultura ng politika natin ang ganitong mga gimik. Ngunit sa harap ng bawat pamilyang nawalan ng tahanan, bawat batang kumakalam ang sikmura sa evacuation center, at bawat bangkay na patuloy na hinahanap sa baha—sana maisip ng ating mga opisyal: Kanino ba talaga kayo nagsisilbi? At sa panahong nalulunod ang bayan sa krisis, ang sinumang pumili ng gimik kaysa serbisyo—ay isang suntok sa bayan.