LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Mula sa mga alegasyon ng “insertions” hanggang sa kanyang paglalaro sa impeachment trial ni Vice President Sara Duterte, malinaw na hindi ligtas ang Senado sa mga maniobra ni Chiz Escudero. Matagal nang nawala sa kanya ang moral na pamumuno upang igalang bilang lider ng mataas na kapulungan. Kaya’t ang kanyang pagkakasibak ngayon ay hindi na dapat pang ikagulat, kundi ituring na katarungan para sa institusyong matagal na niyang nilublob sa putik. Ang pagiging Senate president ay hindi karapatan, kundi pribilehiyo na dapat nakabatay sa tiwala — at iyon mismo ang tuluyan nang nawala kay Escudero. Lalong lumalala ang bigat ng kanyang kaso dahil sa malalaking pondong tinanggap mula sa isang contractor na ngayo’y iniimbestigahan sa mga anomalya sa flood control projects. Ang ₱30 milyong donasyon mula kay Lawrence Lubiano ay hindi lamang lumalabag sa diwa ng patas na halalan, kundi posibleng malinaw na paglabag sa batas. Masakit man, ipinapakita nito ang pinakaugat ng bulok na politika sa bansa: ang utang na loob at koneksyong ginagamit upang pagsamantalahan ang pondo ng taumbayan. Sa harap nito, walang dahilan para magbulag-bulagan ang senado. Kung may kaunting dangal pang natitira kay Escudero, dapat niyang harapin ang mga kasong maaaring isampa laban sa kanya. Ang kanyang pagpapatalsik ay simula pa lamang; ang tunay na hamon ay ang pananagutin siya sa korte at sa mata ng publiko kasama ang mga natitira pang buwaya. Maliwanag ang mensaheng nais ipabatid nito sa atin: hindi sapat ang pagiging matalino o mahusay sa salita kung ang kapangyarihan ay nakatali sa duda at anomalya. Pagod na ang mamamayan sa mga politikong inuuna ang bulsa kaysa tungkulin — at si Escudero ay hindi na dapat pang palusutin.