May mga dasal na hindi naririnig sa loob ng simbahan. Mga panalanging binubulong sa gabi habang pilit inuunawa kung bakit tila kasalanan ang paraan ng kanilang pagmamahal.

Para sa maraming LGBTQIA+ na Pilipino, hindi na bago ang lumaking may mga salitang dumikit na sa pagkatao bago pa man nila maintindihan ang sarili: “bawal,” “ mali,” “hindi normal.” Kaya marami ang nagtangkang magbago. May mga nagtago ng minamahal. May mga nagpanggap. May mga gabi ng paghingi ng tawad para sa damdaming hindi naman nila pinili.

At habang tumatagal, unti-unti nilang natutunang maniwalang baka hindi sila kasama sa pagmamahal at awa na ipinapangako sa lahat. Nakakalungkot isipin na may mga taong mas madaling maniwalang karapat-dapat sila sa parusa kaysa sa pagtanggap. Na sa halip na ginhawa, takot ang ibinibigay sa kanila ng mundong dapat sana’y yumayakap. Takot magmahal. Takot magpakilala. Takot maging totoo. Dahil kapag araw-araw mong naririnig na mali ka, darating ang puntong ikaw mismo ang maniniwala.

Kaya may mga kabataang umiiyak matapos piliting ikahiya ang sarili. May mga anak na takot umuwi dahil baka itakwil sila. May mga taong buong buhay na pasan ang konsensya para lamang sa simpleng pagnanais na magmahal at mahalin pabalik.

At marahil iyon ang pinakamabigat na krus na ipinapasan sa kanila—hindi ang pagmamahal, kundi ang hiya dala nito.

Hindi ito usapin ng pagiging mas banal o mas tama. Ito ay tungkol sa kung paano natin tinrato ang mga taong lumaki nang naniniwalang may mali sa kanila kahit wala naman. Sapagkat ang tunay na sugat ay hindi nagmumula sa pagmamahal sa kaparehong kasarian. Ang tunay na sugat ay ang paniniwalang kailangan muna itong itago, ikahiya, o labanan upang maging karapat-dapat sa pagtanggap.

Halos dalawang libong taon na ang lumipas mula nang maipako si Kristo sa krus, ngunit maraming queer na Pilipino ang tila nakapako pa rin sa takot at diskriminasyong hindi naman nila ginusto. Nakapako sila sa mga salitang paulit-ulit na nagsabing hindi sila sapat.

Panahon na sigurong alisin ang mga pako.

Hindi dahil may kailangang baguhin sa bahaghari ng pagmamahal, kundi dahil wala namang mali rito kailanman. Walang dapat ikahiya sa pag-ibig na marunong umunawa, umaruga, at magmahal nang totoo. At walang sinuman ang may karapatang iparamdam na mas mababa, marumi, o kulang ang isang tao dahil lamang sa kung sino ang minamahal niya.

Dahil sa dulo ng lahat ng ito, may isang katotohanang matagal nang alam ng mga taong natutong tanggapin ang sarili nila:

Hindi kailanman maipapako sa krus ang pagmamahal sa kapareho mong kasarian.

Sapagkat mula't sapul, hindi naman ito naging kasalanan.

The Frontman