Naranasan mo na rin bang magmahal habang sabay na hinahabol ang oras, ang mga responsibilidad, at ang mga pangarap na tila palaging nauuna sa’yo?

Sa araw-araw na buhay estudyante, hindi laging sapat ang oras. May mga umagang kailangang gumising nang maaga para sa klase, mga hapon na sunod-sunod ang gawain, at mga gabing nauuwi sa mga assignments at responsibilidad sa bahay. Sa ganitong ritmo, madaling maramdaman na ang bawat oras ay may kaakibat na bigat—parang laging may kailangang tapusin, habulin, at unahan bago pa maubos ang araw.

Dagdag pa rito ang mga responsibilidad sa paaralan at sa mga organisasyong kinabibilangan. Ang pagiging bahagi ng mga publikasyon, halimbawa, ay hindi lang basta extracurricular activity—ito ay panibagong mundo ng deadlines, pagsusulat, pag-iisip, at pakikibaka sa mga isyung kailangang bigyang-boses. Sa dami ng kailangang sabay-sabay na gawin, madalas ay hindi tao ang pakiramdam na kalaban, kundi ang oras mismo na tila hindi sapat kahit anong pilit.

Sa gitna ng ganitong takbo ng buhay, may mga bagay na kahit papaano ay nakakapagpabagal ng mundo. Ang pagkakaroon ng taong nakakaintindi sa pagod, sa mga tahimik na laban, at sa mga araw na gusto mo na lang huminto. Isang presensya na hindi kailangang laging magsalita, pero sapat para maramdaman mong hindi ka nag-iisa sa pagod at bigat na dinadala mo araw-araw.

Ngunit sa ganitong yugto ng buhay, ang pag-ibig ay hindi laging tungkol sa kilig o sa mga perpektong sandali. Mas madalas, ito ay tungkol sa sabay na pag-unawa sa limitasyon ng oras, ng lakas, at ng sitwasyon. May mga pagkakataon na kailangan mong pumili sa pagitan ng gusto mo at ng kailangan mong unahin, at may mga pagkakataon ding kailangan mong tanggapin na hindi lahat ng damdamin ay kayang isabay sa lahat ng responsibilidad.

Hindi rin maiiwasan ang mga sandaling mapapaisip ka kung bakit may pagitan ang mga mundo ng bawat isa—oras, oportunidad, at kalagayan sa buhay. Parang kahit gaano kayo kalapit sa damdamin, may mga distansyang hindi agad natatawid dahil sa realidad na parehong kinabibilangan.

Sa kabila nito, natututo kang magpatuloy. Natututo kang mag-focus sa kung ano ang kaya mong kontrolin—ang sarili mong direksyon, ang iyong mga pangarap, at ang mga responsibilidad na hindi puwedeng isantabi. Unti-unti, natututuhan mong hindi lahat ng nararamdaman ay kailangang pigilan, pero hindi rin lahat ay kailangang ipaglaban hanggang sa dulo.

At sa huli, kahit gaano kahirap ang mga proseso ng pagbitaw at pag-unawa, nananatili ang pagkatuto na dala ng bawat karanasan.

Sapagkat minsan, nagiging lason ang pag-ibig sa taong punong-puno ng pangarap, ngunit ang mahalin ka ay isang pakikibaka. At kahit sa pagkatalo, masasabi kong nakibaka ako.

The Frontman