Noong ika-walo ng Hunyo, pormal na binuksan ang taong panuruan 2026-2027 at kasabay nito ang pagsisimula ng three-term school calendar o trimester system. Sa kabila nito, may mga mag-aaral at guro ng kasalukuyang nagdurusa sa bagong sistema, ngunit walang magawa kundi sumabay sa agos na hindi malinaw ang direksyon kung saan papunta.

Sa papel, mukhang maganda ang binagong daloy at istruktura ng pag-aaral dahil mas siksik ang pagtuturo at mas nakatuon sa pagkatuto. Ngunit ang totoo, ang sistemang ito ay naging isang malupit na pasakit dahil ang mga guro at mag-aaral ay sapilitang pinupuwersa maghapon nang walang sapat na pahinga. Ang masakit na katotohanan, kaming mga mag-aaral ang pinakamalaking biktima rito.

Unang dalawang linggo pa lang, ramdam na ang halos isang semestre ng pagod ng katawan at isipan dahil ngayon ay ito na ang totoong buhay ng estudyante: lalabas ng 4:00 PM o 4:30 PM na pikit-matang pagod. Imbis na magpahinga, maglaro, o makasama pa ang pamilya pagkatapos ng eskwela ay sasalubungin pa kami ng trapiko o mahabang pila sa sakayan.

Pagdating sa bahay, halos gabi na, ngunit hindi pa roon natatapos ang araw. May nakaabang pang mga proyekto, takdang aralin, at kailangan pang mag-aral para sa naghihintay na pagsusulit kinabukasan. Nakakalungkot mang isipin subalit wala na talagang oras para sa ibang bagay. Ang masaklap pa nito ay maging ang pagsubo ng kanin ay kailangan pang madaliin mairaos lamang ang hapunan.

Ang sistema na naglalayong ‘'magpahusay’’ ay tila nakalimot na ang pinatatakbo nito ay tao, mga bata at guro, at hindi robot na maaaring isaksak sa pader at ma-recharge ng ilang minuto lamang. Kung totoong paghubog sa kakayahan namin ang layunin nito, hindi makatwirang halos survival mode na lamang ang bawat araw para sa amin.

Dagdag pa rito, ayon sa pag-aaral ng American Psychological Association, kailangan ng estudyante ng ‘’down-time’’ o oras na walang ginagawa upang mas maiproseso nang maayos ang mga natutunan. Subalit ngayon ay walang ganito, tuloy-tuloy at wala man lamang sapat na oras para huminto. Kapag walang pahinga, nagkakaroon ng burnout, at hindi na pagkatuto ang nangyayari. Ang mga leksyon ay hindi na nagtatagal sa isipan ng mga bata sapagkat ito’y mabilisang nabubura ng labis na kapaguran.

Hindi ito ang pangarap naming kwento sa paaralan—kung saan sapat na ang mairaos lamang ang bawat araw.

Hindi ko maiwasang isipin, para ba talaga sa amin ang isinulong ng DepEd o para lamang masabing may nagagawa sila habang tayo ay patuloy na nagtitiis sa hindi nakakatuwang reporma? Pagod na ang mga guro at pagod na rin kaming mga estudyante. Hindi dahil hindi namin gusto ang mag-aral, hindi rin dahil hindi gusto ng mga guro ang trabaho nila—bagkus, dahil hindi na kami makahinga sa nakakasakal na anyo ng sistema.

Hindi naman masamang mangarap para sa maayos na kalidad ng edukasyon pero hindi ito dapat maging pahirap at mabigat na pasanin para sa amin. Panahon na upang magising ang Kagawaran na kailangan ng repaso, dapat muling masusing pag-aralan ng DepEd ang trimester system at tiyaking hindi mental at pisikal na kalusugan naming mga bata at guro ang kapalit nito.

Sapagkat, hindi namin kailangan ng sistema na ninanakaw ang puwang ng pahinga sa proseso ng pagkatuto.

The Frontman