Simula pa noong pag-apak ko sa aking unang taon sa high school, isa sa mga balakid na aking nasilayan sa mga estudyante ay ang procrastination o pagpapaliban ng oras. Ito ang nagiging mitsa ng kawalan ng pagpapahalaga sa isang gawain sapagkat hindi natin namamalayan na sa sobrang pagpapahaba natin ng oras ay nagiging ilusyon na lamang ito. Ayon sa mga estudyanteng Pilipino, ang procrastination ay isa sa mga di-mapigilang pag-uugali na palagi nilang bitbit kahit hindi nila nais.

Kasabay ng aking pagnanasang tapusin ang aking mga takdang-aralin ay ang aking patuloy-tuloy na pag-iisip na marami pa ang oras upang gawin ang aking mga gawain, kahit kung minsan ay wala na. Gustuhin ko mang makalayas sa ganitong bitag ngunit ang kawalan ng tiwala sa sarili at kawalan ng motibasyon ang patuloy na tumutulak sa atin mula sa labas.

Nagdaan ang mahabang panahon na ganito ang aking pag-uugali tuwing darating ang mga araw ng pasukan ngunit hindi labis ang pag-aalala ko rito. Dahil ayon sa aking pananaliksik sa National Library of Medicine, karaniwan na ang ganitong pag-uugali sa mga estudyante sa ganitong henerasyon. Hindi ko naman masisisi ang aking mga ka-uri dahil sa likod ng pagiging procrastinator ay may nakatagong matinding pagod mula sa mga gawain sa loob at labas ng silid-aralan. Sumabay pa ang aking pagkabalisa mula sa mga markang bagsak mula sa aking mga pagsusulit kahit pa na matinding pagod ang dinanas ko, ewan ko na lang talaga kung paano ko ito maayos.

Sa pagpatak ng segundong ako ay uupo sa aking mesa, ang unang kong gagawin ay iisa-isahin ko kung ano ang aking mga dapat tapusin ngayong gabi na kailangan ipasa bukas. Ganiyang gawain pa lamang ay inaabot na ako nang mahigit isang oras, dahil gaya nga ng sinabi ko, isa akong procrastinator. Hindi ko alam kung paano ko ito pigilan, ngunit sa gusto ko man itong sugpuin ay parang hindi ko kaya. Halimbawa, mag-uumpisa ako nang alas-8 ng gabi, hindi pa rin ako tapos hanggang 10:00 PM. Ano ang naging resulta? Hindi ko tuloy matapos-tapos nang may pagpapahalaga ang aking mga proyekto. Kahit hindi ko nagustuhan ang aking pag-aasal, hindi ko lang kayang mapigilan ito.

Ngunit, isa sa mga pangyayaring ‘di ko inaasahan na darating pa sa aking buhay ay kung paano ako nagtapos bilang may pinakamataas na karangalan sa aking paaralan. May mga oras na inisip ko na baka may mas nararapat na iba ang dapat makatanggap ng parangal na ito kaysa sa akin. Isang tao na mas malaki ang oras ang pinaglalaanan upang makarating sa kaniyang nais na paroroonan. Ang tanong na patuloy na umiikot sa aking isipan ay kung paano ang taong ito na may ganitong pag-aasal ay nakatanggap ng ganitong uri ng parangal?

Pero napagtanto ko, sa kabila ng aking pagiging uyaya, sumiklab naman sa aking puso’t isipan kung ano pa kaya ang magiging kahihinatnan nito kung ipagpapatuloy ko ito. Ako ay isang mag-aaral mula sa ika-11 na baitang at naisip ko kung paano ba dapat maging mabuting halimbawa sa mga mas nakababata pa sa akin. Siguradong hindi sa pagpapakita ng ganitong pag-uugali. Kaya, kahit ganito ang balakid na aking kailangan tahakin araw-araw, nagsikap ako at pinilit ang aking sarili na unti-unting lumabas mula sa ganitong hawla.

The Frontman