LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

May hiwaga sa bawat gutom; at sa loob ng aking katawang naglalagablab — ang hiwagang iyon ay ikaw. Tuwing gabi, sinusubukan kong damhin ang bakas ng init mo sa hangin. I trace your ghost in the dark — the way your laughter might have sounded if only the world had let us live loudly. Sa pagitan ng aking tadyang, naririnig ko ang mga pangalang dapat sana ay magkadugtong. Ngunit ngayon, iisa na lang ang tinig — akin. Gutom ako sa yakap na hindi kailangang itago, sa mga mata na hindi agad naghahanap ng dahilan para umatras. Gutom ako sa mundong hindi tinatawag na kasalanan ang paraan ng aking pagmamahal. Sometimes, I wonder what it would feel like to be loved without trembling — to be kissed without fear, to exist without apology. Because love, to me, has always tasted like survival. A spoonful of salt and blood, a hunger that never softens. Every affection I have ever known was rationed, measured, hidden behind locked ribs. And when I dared to reach out, the world bit first. Sinusubo ko ang mga alaala mo; nilulunok ko ang bawat titig na hindi mo naman ipinagkait pero hindi mo rin pinangatawanan. Sa bawat paghinga, may lasa ng abo at pangungulila; tulad ng tinapay na kinain ng ulan, ang pag-ibig ay nabasa at nabulok bago ko pa man ito matikman. Minsan naiisip ko;baka nga tama sila — ang pag-ibig ay isang uri ng pagkagutom. You consume the other until there’s nothing left but bones and memory. You chew on what-ifs, swallow the guilt, and call it devotion. You learn that loving someone like you is to eat yourself alive, piece by piece, until all that remains is silence. At sa katahimikang iyon, doon ko naririnig ang pangalan mo. Isang dasal. Isang sumpa. Isang alingawngaw ng lahat ng “sana” na hindi kailanman nagbunga. I think about how our kind of love never survives daylight. We are creatures of twilight — glowing just enough to be seen, never enough to be held. We love like we’re confessing, we kiss like we’re apologizing, we touch like we’re about to vanish. Mahal kita sa paraan ng pagkagutom — hindi dahil kulang, kundi dahil walang hanggan. Mahal kita sa pagitan ng kasalanan at kaligtasan, sa pagitan ng “bawal” at “baka sakali.” Kung sakaling maglaho ka, hahayaan kong kainin ako ng alaala mo. Let me be your altar — let me be your grave. For what is love if not a form of hunger? And what is hunger, if not the body’s way of saying I want to live — even if living hurts? Sa dulo ng lahat, mananatili akong gutom. Hindi lang sa’yo, kundi sa mundong marunong umibig sa amin nang walang takot. At kung hindi dumating ang mundong iyon, ako na lang ang magiging apoy — ang magpapatunay na kahit sa gitna ng gutom, may pag-ibig pa ring mabubuhay.