LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Bagong Pilipinas Youth. Sa tatlong salita, ramdam ang bigat at diin ng organisasyong naglalayong magdulot ng pagbabago. Sa unang dinig, tila isang panawagan ito sa mga kabataan: muling mamulat, kumilos, at magkaroon ng tapang na baguhin ang sirang kasaysayan. Ngunit habang umiingay ang entablado at ang tunog ng ritmo ay sumisibol, may tanong sa aking isipan: kabataan nga ba talaga ang bumibida, o nagiging paraan lang upang magpatuloy ang dinastiya ng pamilyang Marcos? Batay sa ulat ng GMA News, si William Vincent “Vinny” Marcos, anak ni Pangulo Ferdinand “Bongbong” Marcos, ang chairman ng bagong organisasyong ito. Ayon sa kanila, layon nitong bigyan ng lakas ang kabataan upang maging “proactive agents of change.” Inilalarawan pa ito bilang “a movement that encourages Filipino youth to stop waiting for opportunities and instead take the lead in creating them.” Maganda sa pandinig—tila isang kilusang pangmasa na naglalayong magbago. Ngunit habang pumapalakpak ang dagundong ng kilos at pinapako ang pagbabago sa entablado, tila ang tunay na bumibida ay ang mukha ng nakaraan, nakatitig sa bawat espasyo. Sa likod ng pagbibigay-lakas sa kabataan, muling tinatapalan ang sugat ng nakaraan. Hindi lingid sa marami na ipinakita ng kabataan sa nakaraang eleksyon kung gaano kalakas ang kanilang boses at pagkilos. Kaya’t nakakapagtaka kung bakit kailangan pang nakasabit sa isang pangalan na may mabigat na bakas sa kasaysayan ang kilusang ito. Kung tunay ang layon ng Bagong Pilipinas Youth na maging malayang kilusan, bakit ramdam pa rin ang boses ng iisang pamilya sa kilusang ito? Maganda na may sentrong kolaboratibo ang organisasyon, kung saan puwedeng bumuo at maisakatuparan ng kabataan ang kanilang makabagong ideya. Ngunit para sa kabataan ba talaga ito bumibida, o muling sasailalim sa kasaysayan ng sirang-plakang pamilya? Maaari rin itong magmukhang paraan upang muling pagtagpi-tagpiin ang imaheng pilit binubura sa kasaysayan. Tila nagmumukhang propaganda, lalo na kung ikonokonekta ang pangalan sa dating pangkat ng politika ng Pangulo. Ang tunay na pagbibigay-lakas sa kabataan ay hindi nasusukat sa siklong pamilya—nasusukat ito sa tapang na kumilos at lumaban. Hindi kailangan ng pangalan ng pamilyang ito sa bawat hakbang; sa bawat bakas ng nakaraan, minumulto pa rin ang isip ng mga kwentong hindi napagbigyan. Sa huli, ang aking tambol ay unti-unting napapagod, at ang bawat hampas ay kumukulob sa nagbabagang kumpas. Ngunit ang tanong ay mananatiling nakabaon sa aking palaisipan: kung kabataan talaga ang tunay na binibida, bakit pamilyang dinastiya pa rin ang patuloy na pinapalakpakan at bumibida? Ngunit tayo pa rin ang may kakayahang baguhin ang kwento. Kabataan, tayo ang may lakas magsimula: bumuo ng sariling kilusan, ipakita ang tunay na lakas, at paigtingin ang boses at puso ng sariling tindig. Kung kabataan ang tunay na bida, panahon na upang patunayan natin—hindi lamang para sa ating sarili, kundi para sa masa na kayang ipaglaban ang paninindigan at boses nang walang nakasabit na pangalan ng pamilya. Nawa’y ating tandaan: bawat desisyon at hakbang natin ay pwedeng mag-iwan ng bakas ng tunay na pagbabago para sa kinabukasan ng bayan.