“Teh! CET szn na. Nakapag-review ka na ba?” Bungad na mensahe ng kaklase ko sa akin.

“Oo naman, para sa pangarap.” Sagot ko rito.

Nakapaghanda na ako para sa entrance exam. Nirepaso ko ang mga dapat balikan, nagsagot ng mga practice test, at sinubukang ihanda ang sarili para sa mga tanong na maaari kong kaharapin sa araw ng pagsusulit.

Habang papalapit ang CET season, napansin ko na ang kuwento ng ibang estudyanteng nauna nang kumuha ng entrance exams. May mga hindi nakapasa at nalungkot. May mga nakapasa at natuwa. Mayroong nakapasa, ngunit kalaunan ay napagtantong hindi pala iyon ang gusto nilang tahakin.

Doon ako napaisip.

Kung matapos ang lahat ng paghahanda at kahit makapasa pa sa entrance exam ay maaari pa rin palang maging hindi sigurado sa kursong kukunin, paano kung hindi ko pa rin pala talaga alam kung ano ang gusto ko?

Marahil, mas madali pang paghandaan ang coverage ng CET kaysa sagutin ang tanong na matagal nang hinihintay ng marami sa aming mga estudyante—ano nga ba talaga ang pangarap namin?

Kapansin-pansin na ang isa sa mga unang hinihingi sa mga CET form ay ang mga kursong nais mong kunin. First choice. Second choice. Third choice. Para bang inaasahan nang may malinaw na tayong direksiyong tatahakin. Pinupunan natin ang mga ito dahil kailangan, kahit marami sa atin ang hindi pa lubos na sigurado kung iyon nga ba talaga ang kursong nais nating tahakin o kung magbabago pa ito habang mas nakikilala natin ang ating mga sarili.

Naalala ko pa ang unang beses na pinunan ko ang bahaging iyon ng application form. Matagal akong nakatitig sa mga blangkong nakalaan para sa first choice, second choice, at third choice. Hindi dahil wala akong mailagay, kundi dahil natatakot akong baka ang isusulat ko ngayon ay hindi na pala iyon ang gusto ko sa pagdating ng ilang taon. Doon ko higit na naunawaan na minsan, hindi ang pagsusulit ang nakapagdudulot ng kaba—kundi ang pag-asang kailangan mo nang maging sigurado sa isang desisyong patuloy mo pa lamang inuunawa.

Sa murang edad na 16-17, nagsisimula pa lamang tayong tuklasin ang ating mga interes, ngunit inaasahan na tayong magpasya kung ano ang gusto nating gawin sa susunod na apat o limang taon. Para bang kailangang may malinaw na tayong direksiyon, kahit marami sa atin ang patuloy pa ring hinahanap ito.

Dahil sa matinding presyong ito, maraming estudyanteng napipilitang pumili na lang ng kursong hindi pa naman sila sigurado. Marahil ay dahil pakiramdam nilang dapat magkaroon sila ng tiyak na sagot, kahit hindi pa nila ganap na natitiyak kung iyon ba talaga ang landas na nais nilang tahakin.

Marahil, iyon din ang dahilan kung bakit tuwing may nagtatanong sa akin kung anong kurso ang kukunin ko, hindi agad ako makasagot nang may buong katiyakan. Hindi dahil wala akong pangarap, kundi dahil natututuhan ko pa lamang kung sino ako at kung saan ako tunay na nababagay.

Kung ang CET ay pagsusulit upang masukat ang ating kahandaan sa kolehiyo, paano naman ang kahandaan nating pumili ng landas na ating tatahakin? At paano kung sa kabila ng lahat ng pag-re-review at paghahanda, hindi pa rin natin alam ang sagot?

The Frontman