Hindi ito teleserye. Wala itong script, bida, o kontrabida na kailangang gampanan ng bawat karakter para sa mas mataas na ratings. Ngunit sa mga nagdaang impeachment trial, bakit tila mas kinaaaliwan ng publiko ang pagpili ng kung sino ang may pinakamatinding banat kaysa alalahanin kung bakit may paglilitis na nangyari sa una pa lang?

Hindi ito sabong. Walang dapat na naggagaling-galingan sapagkat sa mata ng publiko'y ginagampanan lamang nila ang kanilang mga tungkulin—ang panatilihin ang integridad ng senado para sa hustisyang karapat-dapat lamang na makamit ng taumbayan. At kung hindi nila magagampanan ang kanilang mga tungkulin na panagutin ang dapat na managot; tayo mismo, ang mga manonood, ang tunay na talo sa laban.

Hindi ito clout. Wala tayo sa isang bahay-aliwan o sirko na nanonood ng mga taong nagbibiruan. Oo, marahil ay katangian nga ng mga Pinoy na idaan sa aliw ang lahat ng problemang kinahaharap. Ngunit nakatutuwa pa rin bang isipin kapag ang katotohanang ibinunyag sa atin ay ang mga mapangahas na pang-abuso sa kapangyarihan ng mga taong dapat ay inaasahan nating maging tapat?

Subukan niyong tanggalin ang piring na matagal nang tinatakpan ang kawalang-pananagutan ng mga taong pilit na tinatakasan ang pangil ng batas.

Subukan niyong panoorin ngayon, kung paano pa rin tayo pilit tinatakbuhan.

At subukan niyong tumawa pa rin, habang unti-unti ninyong napapagtanto ang bigat ng kanilang pagtataksil, hindi lamang sa kanilang mga tungkulin, kundi pati na rin sa taumbayan.

The Frontman