LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Agosto na naman. Pero hindi na ito ang Agosto na minahal ko. ‎ Tahimik ang simula ng buwan, pero ang puso ko—maingay. Hindi dahil may umaalis, kundi dahil may bumabalik. Mga alaala ng isang panahong sobrang buo ko, hindi ko inakalang darating ang panahong babalikan ko na lang ito sa isip. ‎ Naalala ko pa ang saya. Kung paanong bawat araw noon ay parang may kulay. May sigla ang paligid, may dahilan ang bawat ngiti. Lahat ng simpleng bagay—isang text, isang tanong, isang tawa—nagtatagal sa puso. ‎ Hindi ko na alam kung anong eksaktong nangyari. Walang pumutok. Walang tuluyang nawala. Pero biglang natapos ang lahat. Parang tinanggalan ng musika ang silid. Parang tinapos ang palabas habang nasa pinakamasayang eksena. ‎ At ngayon, narito na ulit ang Agosto. Buwan ko raw. Buwan ng kaarawan ko raw. Pero bakit parang hindi ko ito maangkin? ‎ Hindi ko hinahanap ang taong kasama ko noon. Ang hinahanap ko ay ‘yung pakiramdam. ‘Yung katahimikang may kasamang kasiyahan. ‘Yung pag-uwi na may kwento. ‘Yung simpleng gabi na puno ng tinig. ‎ Sobrang ganda ng nangyari noon, kaya masakit siya ngayong wala na. ‎ Akala ko dati, babalik pa. Akala ko, madali lang hanapin ulit ang ganoong saya. Pero sa dami ng araw na dumaan, wala ni isa ang lumapit sa kung anong mayroon kami noon— hindi dahil sa isang tao, kundi dahil sa mismong sandaling hindi na kayang ulitin. ‎ Ngayong papalapit ang kaarawan ko, hindi ako umaasang may babati nang may lambing. Hindi ako naghihintay ng sorpresa o papuri. Ang totoo? Ang gusto ko lang… ay kahit isang araw na matahimik ang loob ko. ‎ Isang araw na hindi ako habulin ng alaala. Isang araw na hindi ako mapansin ng sakit. Isang araw na kaya kong sabihing, “Masaya ako ngayon, hindi lang noon.” ‎ Pero kahit hindi pa iyon ngayon, hindi ako magpapalunod. ‎ Oo, aagos ang Agosto. Kasabay nito ang pangungulila, ang lumbay, ang katahimikang biglang mabigat. ‎ Pero sa gitna ng agos, ako ang tatayo. Ako ang babangon. ‎ Hindi dahil nakalimot na ako— kundi dahil pinili kong ipagpatuloy kahit masakit. ‎ Ang alaala ay hindi para takasan. Pero hindi rin ito dahilan para manatili ako sa lugar na wala na ang saya. ‎ Hindi ko man maibalik ang nangyari, hindi ko man muling maranasan ang ganoon ka-puno na Agosto, kaya kong itindig ang sarili kong panibagong buwan. ‎ Buwan ng muling paghinga. Buwan ng pagbitaw. Buwan ng paghilom. ‎ Agosto ang naging saksi sa isa sa pinakamagagandang bahagi ng buhay ko. At ngayong taon, Agosto rin ang magiging saksi sa lakas kong lumaban, kahit wala na ang dati kong kinakapitan. ‎ Aagos ang Agosto. At hahayaan ko siyang dumaloy— dala ang pait, dala ang lungkot, pero dala rin ang tapang na hindi kailanman nawala sa’kin. ‎ At kahit anong buhos ng ulan, kahit anong agos ng alaala, hindi ako matitinag. ‎ Buwan ko ito. At kahit mag-isa ako ngayon—buo pa rin ako. Aagos ang Agosto. At kahit saan man ako dalhin ng agos, handa akong sumabay. Aagos ang Agosto. At sa dulo ng agos nito— makikita mo pa rin ako. Nakatayo. Humihinga. At sa wakas… Malaya. ‎ Aagos ang Agosto. Pero sa taong ito— ako ang agos.