Mahaba ang buhok ko noon dahil may nagsabing mas bagay.
Mas maamo raw akong tingnan. Mas babae. Mas kaibig-ibig.
Kaya hinayaan kong humaba. Hinayaan kong maging kurtina ang mga hibla sa gilid ng mukha ko—panakip sa mga bagay na masyadong matalas, masyadong totoo. Sa bawat sentimetro ng paghabà, may bahagi akong natutong manahimik. Natutong ngumiti kahit hindi sigurado. Natutong magpasensya kahit ako ang napapagod.
Hindi ko namalayan kung kailan ko na naisip na ang katawan ko ay proyekto ng iba.
Hanggang isang gabi, nakatayo ako sa harap ng salamin, hawak ang gunting habang nanginginig. Walang dramatic na musika. Walang umiiyak. May fluorescent lang na ilaw at ang sarili kong repleksyon na matagal ko nang hindi nakikilala.
Pinutol ko.
Isang hibla.
Isa pang hibla.
Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pagbagsak—mahina, halos walang saysay.
Pero sa bawat lagas, may bumibitaw sa loob ko.
Naalala ko kung ilang beses kong narinig ang “mas maganda ka kapag…”
Naalala ko kung ilang beses kong tinahi ang sarili ko para magkasya sa panlasa ng iba. Pinahaba ko ang buhok ko tulad ng pagpapahaba ko ng pasensya. Pinakinis ko ang itsura ko tulad ng pagkinis ko ng mga opinyon ko—para hindi masyadong matapang, para hindi masyadong marami.
At habang patuloy ang pagputol, napagtanto kong hindi pala buhok ang pinakamabigat. Kundi ang bersyon kong ginawa para manatili.
Nang matapos ako, tahimik ang banyo. Sa lababo, nakakalat ang mga hibla—itim, buhol-buhol, parang maliliit na bangkay ng dating ako. Sandali ko silang tinitigan. May kakaibang lungkot sa pagtingin sa mga bagay na minsan mong iningatan.
Gusto kong pulutin. Gusto kong ibalik.
Pero hindi na sila babalik sa anit ko. Hindi na sila didikit.
At marahil, ganoon din ang mga bersyon kong iniwan ko para sa iba.
Binuksan ko ang gripo.
Unti-unting dinala ng tubig ang mga hibla palayo sa akin. May ilang kumapit sandali sa gilid ng drain—parang huling pagtutol. Parang ako noon.
Hindi ako umiyak. Hindi rin ako ngumiti. Tinitigan ko lang ang sarili ko sa salamin—mas maikli ang buhok, mas lantad ang mukha. Mas kita ang mga anggulo. Mas kita ang totoo.
May takot, oo.
Pero may kakaibang gaan.
Sa unang pagkakataon, hindi ako mukhang mas bagay.
Hindi ako mukhang mas maganda ayon sa panlasa ng iba.
Mukha lang akong akin.
At ang buhok kong naiwan sa lababo—
iyon ang huling paalam ko sa bersyon kong natutong mabuhay para mahalin, pero hindi natutong mahalin ang sarili.
