Sa gitna ng dilim ng gabi, ang mga anino ng Pasko ay sumasayaw sa mga pader ng maliit naming bahay.
Ang mga ilaw ng mga kandila ay kumikintab, tulad ng mga luha na nagbabalot sa mga mata ng aking pamilya. Ang Pasko, ang panahon ng pag-ibig at pag-asa, ngunit para sa kanila, ito ay isang paalala ng mga nawawalang bahagi sa kanilang buhay.
Noon ang kusina ay puno ng mga amoy ng mga lutuin, ngunit ang mga ngiti ay pilit lamang na ipakita. Ang mga mata ay naghihintay, naghihintay ng mga taong hindi dumating. Ang mga ala-ala ng pasko ay nagbabalik, ng mga sandaling masaya, ng mga tawanan at mga pag-ibig.
Sa kabila ng sakit, ang pamilya ay nagtipon sa paliguan ng liwanag ng mga kandila.
Ang mga anino ng kalungkutan sa bahay ay sumasayaw sa mga pader, tulad ng mga puso na para bang nawawala na. Ang mga salita ay hindi kinakailangan, ang mga tingin ay sapat na.
Ang Pasko ay hindi tungkol sa mga regalo o mga pagkain, kundi tungkol sa pag-ibig at pag-asa. Ang pamilya ay hindi kompleto, ngunit ang pag-ibig nila ay sapat na.
Ang mga anino ng Pasko ay sumasayaw, tulad ng mga puso na nag-uusap, at ang pag-asa ay bumalik sa kanilang mga puso.
Sana sa susunod na Pasko, nawa’y kompleto na ang pamilya. Kahit walang magarang handaan basta mag kasama-sama kayo sa hapag kainan, sapat na ‘yun. Ang mahalaga, masaya at nag kakaunawan kayo ng inyong mga mahal sa buhay.
