LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Agosto na at mapurol na ang dulo ng lapis ko. Pasukan na sa kolehiyo — panibagong reyalidad na naman ang kahaharapin ko. Mas mabigat, mas nakakapagod, mas nakauubos. Matira ang matibay. Kapag sumuko ka, talunan ka. Kapag huminto ka, mahirap na ang makabalik pa. Uulit ka mula umpisa, walang kasiguraduhan kung makakausad ka pa. Labanan ng talino, sipag, at tatag. Pero paano naman akong hindi na taglay ang tatlong iyon? Malayo na ako sa dating ako kaya paano ko malalagpasan ang kolehiyo nang hindi binibigo ang mga tao sa paligid ko? Napatingin na lamang ako sa mga medalyang bitbit ko mula elementarya na ngayo'y tila mga tanikalang sumasakal sa aking leeg. Wala sa bokabularyo ko ang salitang pahinga. Ni hindi ako naging masaya sa mga parangal na nakuha ko, dahil sa isip ko, obligasyon kong maipanalo ang mga ito. Dito lang ako napapansin. Dito lang ako nakikita. Kung wala ito, isa lang akong alikabok na pumupuno sa isang kwartong walang laman. Nakakalat at nilalagpasan. Naging walang katapusang siklo ng paghahangad ng mas marami. Na maging mas magaling, mas angat. Sumobra ang kinang, nakabubulag na. Hanggang sa isang araw, sumabog ito’t napagod na. Paanong ang pinakamakinang na bituin noo’y bigla na lamang naglaho’t nawalan ng liwanag isang araw? Napagod, naubos, hanggang sa naging palamuti’t inalikabok na lang ang mga medalyang nakasabit sa pader dahil hindi na nadagdagan pa. Hindi na ako kagaya ng dati. Napaglipasan na ako. Ilang beses kong kinukumbinsi ang sarili ko na tanggap ko na. Hindi na ako kasing galing ng batang ako. Na marami na ang nagbago sa'kin. Nahihirapan na kong kabisaduhin ang dalawang page na reviewer. Hindi ko na kayang abutin ang pinakamataas na marka sa pagsusulit. Mabilis ko nang nakalilimutan ang mga tinuturo sa'min. Mabagal na rin akong umintindi. Hindi naman ako ganito dati. Pilit ko mang iwasan ngunit patuloy pa rin akong minumulto nito. Patuloy akong binabagabag ng mga katanungan sa aking isipan. “Bakit ganito na lang ang kaya ko?” Nanghihinayang ako para sa batang ako. Dahil kasabay ng paglipas ng panahon ay gayon ding paglipas ng aking kinang. Kumupas na ang mga sertipiko. Kinalawang na ang mga medalya. Pati ako. Wala na iyong dating matalino, maraming pangarap, at pursigido. Iyong laging pinapalakpakan at hinahangaan ng mga tao. Masyado siguro akong nabulag at nasilaw sa mga papuri nila. Paano kung hindi pala talaga ako tulad ng inaakala nila? Paano kung normal lang pala ang kakayahang mayroon ako? Paano ko sasabihin sa kanila na ang dating pinapalakpakan ay taga-palakpak na lang din ngayon? Hindi pala ako palaging magaling. O baka naman hindi talaga ako naging magaling, natuto lang makipagsabayan. Naging trying hard lang masyado. Na-pressure lang. Anong pagod at pighati ang sumasayaw sa mga buto kong singbigat na ng mundo. Anong kalungkutan ang nakabaon at nakaukit na sa'king mga ugat. Isang daang taon na pagod ang dumadagan sa'king likod. Nakakahiya mang aminin pero hindi ako maalam mamahinga. Para bang kasalanan ang magpahinga hangga't hindi nakaluluwag at walang komportableng kama. Nilamon na ko ng pagnanasa kong magkaroon ng payapa’t matiwasay na buhay. Pahinga’y wala nang naging puwang sa buhay ko. Gusto ko na lamang magpahinga at humiling sa pansamantalang paghinto ng oras. Madaya kasi ang tadhana, hindi lahat pinapaburan nito. Lalo na sa mga kagaya kong isang kahig, isang tuka. ‘Yong pilit ipinagkakasiya ang tatlong itlog para sa isang pamilya at tinitiis ang matabang na sabaw ng noodles. Marami pang pangarap pero masyado nang pagod para magpatuloy. Hindi ko gusto kung ano man ang kinahinatnan ko ngayon. Naligaw, nalito, pero sana’y mahanap ang daan pabalik. Kaya kung may babalik man, sana’y ang dating ako na lang. ‘Yung hindi agad sumusuko. Hindi nagpapatalo… ‘yung maraming pangarap na gustong abutin.