LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

“𝗦𝗮𝗿𝗮𝗽 𝗻𝗴 𝗯𝗼𝗴𝗰𝗵𝗶 𝗸𝗼.” Ngunit paano ang mga walang hapag? Yung ginagawang panalangin ang asin, habang nilulunok ang katahimikan ng bayang walang pansin. May inang sinasalo ang luha sa bawat subong wala, at amang humihinga ng pag-asa sa lumalamig na bangketa. Habang may nagbibiro tungkol sa pagkain, may batang gutom sa kalsadang ang ulan ang tanging himig ng gabi. “𝗠𝗴𝗮 𝗮𝗯𝗮𝗻𝗴𝗲𝗿𝘀…” Pero paano ang mga walang kapasidad mag-abang? Kapag ang radyo ay sira, at ang signal ay nawawala tuwing ulan, ang tanging balita ay pagtaas ng tubig hanggang baywang. Habang may nag-aabang ng susunod na update, may naghihintay ng saklolo na hindi alam kung darating pa. “𝗡𝗮𝗸𝗮-𝗶𝗱𝗹𝗶𝗽 𝗻𝗮𝗻𝗴 𝘀𝗮𝗻𝗱𝗮𝗹𝗶.” Paano naman ang mga walang tulog? Yung mata’y bukas buong gabi, nakabantay sa baha sa labas ng bintana, takot na baka paggising nila’y wala nang bubong, wala nang bahay, wala nang bukas. “𝗠𝗮𝗴𝗽𝘂𝘆𝗮𝘁 𝗻𝗮 𝗵𝗮!!!” Na para bang biro na lang ang pagpupuyat, parang kasiyahan sa gitna ng delubyo. Paano naman ang mga gising sa panganib, hindi para maglaro, kundi magligtas ng gamit, magbantay sa mga anak, at magdasal na huwag umabot sa kisame ang tubig? Walang masama sa pagpapagaan ng loob. Oo, may mga pagkakataong kailangan din natin ng tawa, ng saglit na pahinga mula sa bigat ng balita. Pero kung magpapagaan man ng damdamin, gawin nating kasabay ang pag-abot ng tulong, ang pag-alala, ang pakikiramay. Dahil mas magaan tumawa kung alam mong may tinulungan kang bumangon. Sa panahon ng unos, ang pagkalinga ay obligasyon. Hindi lahat ng tao ay may panahong tumawa, hindi lahat ng sikmura ay busog, hindi lahat ng gabi ay payapa. Kung hindi man makapag-abot, huwag na sanang dumagdag pa sa bigat.