LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Kuwento ng mga matatanda noon ay mag-ingat daw kapag pupunta sa ilog dahil may mga buwayang nagtatago sa tubig, sumisilip para mahanap ang kanilang susunod na biktima. Pero ngayon, tila iba na ang kuwento. Hindi na nagtatago ang mga buwaya sa ilog, kundi pakalat-kalat na sa lupa. Palakad-lakad na para bang sa kanila ang lahat ng kanilang naaapakan. Simula noong umahon ang mga buwaya, tumaas na ang lebel ng tubig sa ilog hanggang sa umapaw na ito. Hindi mo na malalaman kung saan talaga ang ilog dahil puno na ng tubig ang lupa. Kung ang kuwento noon ay buwaya ang nasa ilalim ng ilog, ngayon ay tao na. Nalulunod na ang mga bahay na ilang taong pinaghirapan, mga sasakyan na noon ay pangarap lamang, ngayon ay hindi na ulit maaabot. Buhay na patas na lumalaban, hindi man lang binigyan ng pagkakataong makalaban. Kakaiba na ang mga buwaya, sila na ang takot sa tubig. Gumawa ng mga bahay na sa sobrang taas ay hindi na nakikita ang baha sa ibaba, hindi man lang naririnig ang sigaw ng mga nalulunod sa kasinungalingan. Palayo nang palayo ang kanilang apak, nakalimutan nilang galing lang sila sa tubig na kanilang iniiwasan. Umaapaw ang tubig dahil sa mga luha nila habang sumisigaw ng pagbabago, pero sasakyan lang nila ang nagbago. Walang buwaya ang gustong humarap sa baha, dahil hindi lamang tubig ang makikita nila, kundi salamin ng mga krimen na nagawa nila. Bawat silip sa tubig ay malinaw na nakikita ang mga proyektong naglaho na lang–diretso sa bulsa ang kinabukasan na hanggang plano lang ang narating. Pataas nang pataas ang tubig, kasabay ang mga bahay ng mga buwayang abot na sa langit ang numero ng mga palapag. Sinasara na nila ang mga pintuan, baha lang ng ginto ang kanilang pinapapasok. Habang ang mga buwaya ay nagbabakasyon, nagdidiriwang ng iba’t ibang okasyon. Mga kaluluwa sa gitna ng tubig ay dinarasal na lahat ng orasyon, walang buwaya ang naawa sa kanilang sitwasyon.