LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

“Ang isang taong ayaw magsalita ng sariling wika ay parang bahay na walang pundasyon – walang kakayahang dumiskarte sa hamon ng buhay.“ Alam mo ba? Tayo ay isa sa mga bansa sa buong mundo na mas komportable magsalita sa wikang banyaga kaysa sa sariling atin. Nakalulungkot kung iisipin na sa paglipas ng panahon, tila ba nahihiyang gamitin ng maraming kabataan ang wikang Filipino. Ngunit ito ang totoo: ang pag-aaral at pagpapahalaga sa sariling wika ay hindi tanda ng kahinaan, kundi tanda ng pagkakaroon ng matibay na pagkakakilanlan. Hindi ko nais manghusga, ngunit totoo: kapag pinili mong itakwil ang iyong inang wika, may mali sa iyo. Sa kasalukuyang henerasyon, nakalulungkot isiping karamihan sa atin ay mas may pagmamahal pa sa ibang kultura. Ang paggamit ng ibang wika ay hindi masama – ngunit ang pagtalikod sa sariling wika ay isang pagtataksil sa ating lahi. Kung ako’y tatanungin, ang tunay na intelihente ay hindi yaong marunong mag-Ingles, kundi yaong nakakapagpahayag nang malinaw sa sariling wika. Isaalang-alang natin ang Baybayin‚ ang sinaunang sulat-kamay ng ating mga ninuno. Paano kung ito pa rin ang ating ginagamit sa kasalukuyan? Ang pag-aaral nito ay hindi lamang pagtingin sa nakaraan kundi pag-unawa kung gaano kaganda ang ating kultura. Ang bawat letra rito ay nagpapahayag hindi lamang ng mga salita kundi buong kasaysayan at pananaw ng ating lahi sa nakaraan. Sa paglimot natin sa ganitong mga kaalaman‚ tayo mismo ang gumugupo sa mga haligi ng ating pambansang identidad. Ang paggamit ng wikang Filipino at iba pang katutubong wika ay hindi maikakaila na mahalaga upang mapanatili ang pagkakaisa ng bansa. Sa bawat diyalektong natututuhan ng bawat isa sa’tin na mula sa iba’t ibang rehiyon‚ nabubuksan ang mga pinto ng pag-unawa at pagtanggap. Ang wikang Filipino ay hindi dapat maging hadlang kundi instrumento – instrumento ng pagpapalitan ng kultura at kaalaman. Sa tulong nito‚ nagkakaroon tayo ng mas malalim na ugnayan sa ating kapwa‚ ugnayan na walang limitasyon anuman ang kanilang pinanggalingan o katayuan sa buhay. Bilang mga Pilipino‚ at dahil tayo’y Filipino‚ tungkulin nating ipasa ang yamang ito sa mga susunod sa henerasyon. Ang bawat salita‚ bawat kuwento‚ at bawat tula na isinulat sa ating sariling wika ay bahagi ng pamana na dapat nating pahalagahan. Sa pag-aaral at paggamit ng Filipino at iba pang diyalekto‚ hindi lamang tayo nakikibahagi sa pangangalaga ng ating sariling atin‚ tayo rin ay nagtataguyod ng tunay na pambansang pagkakaisa. Dahil sa huli‚ ang wika ay hindi lamang para sa pakikipag-komunikasyon – ito ang kaluluwa ng bansang Pilipinas. Kaya para sa mga kabataan‚ hayaan niyong kayo ay malinawan: ang pagmamahal sa sariling wika ay hindi tanda ng pagiging makaluma. Ito ay sintomas ng pagiging makabayan‚ makatarungan‚ at higit sa lahat – makatao. Ito ay isa sa mga patuloy na paninindigan ng karamihan: sa pagpapatuloy natin sa paggamit at pagpapayaman ng wikang Filipino‚ hindi lamang ito nagpapatunay ng ating pagka-Pilipino – binubuo at mas pinagpapatibay nito ang bansa para sa ating lahat – wika ang sandata‚ sandigan at pag-asa.