LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

May mga pintuang nakahanay sa pasilyo ng paaralan, malalaki, matitibay, tila mga palasong tinitingnan. Sa harap ng mga pintuang iyon, naroon ako— walang dalang titulo, walang medalya, walang karanasan kundi puso. May mga kaklaseng sanay na sa tinta ng dyaryo, ang dila’y matalas, ang lapis ay parang tabak ng mandirigma. Habang ako, nagdududa kung tama ba ang bawat pangungusap, nag-aalangan sa bawat hakbang, baka sa umpisa pa lang ay madapa. Ngunit sino ba ang may-ari ng pintuan? Bakit ko hahayaang hadlangan ng takot ang pangarap na nakatanim sa kalooban? Hindi ko dala ang pribilehiyo, ngunit may dala akong tiyaga— tiyagang matuto, humingi, at tanggapin na ang pagkakamali’y bahagi ng pag-asa. Sa bawat pintig ng puso ko’y may tanong: Kaya ko ba? At sa bawat tanong, sagot ay: Kailangan kong sumubok, sapagkat ito ang tanging daan. Hindi ko man alam ang tamang anyo ng balita, o kung paano maging tinig para sa iba—matututo ako, dahan-dahan. Sa likod ng bawat pintuan ay pagkakataong hindi basta-basta, hindi ito ibinibigay, kundi pinaghihirapan, pinupursige. Dahil ang tunay na pinto ay hindi lamang binubuksan para sa may karanasan, kundi para sa batang handang bumangon sa bawat pagkatalo, at magpatuloy hanggang matutong magsulat ng sarili niyang pangalan sa kasaysayan.