LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Napakasaya ko ngayong araw, dahil nakasama ko ang aking pinakamamahal na kasintahan—si Zach. Ngayong araw ang anniversary namin, at balak kong surpresahin siya sa isang parke sa Maynila. Ilang oras na ang lumipas at natapos na ako sa paghahanda ng mga pagkaing dadalhin ko sa aming pinag-usapang lugar kung saan kami magtatagpo. Nag-aabang na ako ng sasakyan nang may nakita akong itim na paru-paro sa daan, bigla akong kinabahan at kinilabutan. Ngunit, isinawalang bahala ko na lang ito. Nakasakay na ako ng jeep at nakarating na sa aking destinasyon. Papatawid na ako nang muntikan na akong mabangga ng kotse habang tumatawid. Hindi ko mawari kung bakit ako kinakabahan ng matindi at kung bakit sobrang takot na takot ako. Nakasakay na ako ng tren papuntang Recto, hindi pa rin maalis sa isipan ko ang mga nangyari sa akin kanina. May dumapong paru-paro at muntik na akong masagasaan ng kotse habang papatawid. Hindi ko alam, ngunit, parang may masamang mangyayari na hindi ko maipaliwanag nang lubusan. Nakarating na ako sa Recto at sumakay ako ulit ng tren papuntang United Nation station. Pagkarating ko ng UN station ay may biglang dumaang itim na pusa, hindi ko alam ngunit biglang bumilis ang tibok ng aking puso at nanlalamig ang buong katawan ko. Isinawalang bahala ko na lang ito, sapagkat, ito ang masayang araw ko kasama si Zach. Pagkarating ko sa parke ay nakita ko si Zach na nakaupo sa isang upuan habang pinagmamasdan ang magagandang tanawin sa kanyang harapan. Kaagad ko siyang nilapitan at umupo at kinamusta, ngunit, bigla siya nagsalita at sinabi, "Huwag mo nang sisihin ang sarili mo sa pagkamatay ko. Wala kang kasalanan at wala kang pananagutan sa akin. Hindi ako galit sa iyo. Happy anniversary, mahal kong Felix." Bigla akong nagising dahil sa alarm clock ko. Hindi ko namalayan lumuluha na naman ako. Paulit-ulit kong napapanaginipan ang kamatayan ni Zach noong 6th anniversary namin. Patuloy kong sinisisi ang sarili ko, dahil kung hindi sana kami nag-away ay hindi siya mamatay at hindi rin siya mababaril. Nahuli na ang kriminal sa likod nito, ngunit, hindi pa rin nawawala ang sakit ng pagkawala niya. Araw-araw kong sinisisi ang sarili ko dahil iniwan ko siya noon at hindi man lang ako nakahingi ng tawad sa kanya.