LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Sabi nga ng Fitterkarma, “Kalapastangan ang ‘di ka ibigin.” Sa bawat samba ko, sinusunog ko ang pag-ibig ko sa ngalan mo. Bawat luhod ay saksak ng krus sa mga dasal ko para mabuhay. Tila nakulong ako sa santong pag-ibig mo, at ngayo’y sarili ko na mismo ang inaalay sa santo. Sa araw-araw kong pagpunta sa altar, bawat patak ng kandila ay tila luha ng sarili kong puso. Sabi nila, hindi makakalapit sa akin ang demonyo, ngunit ang pag-ibig ko sa ‘yo ang mismong parusa ng impyerno. Hindi ko pa kamatayan, ngunit sa bawat sambit ng iyong pangalan ay unti-unti akong naaagnas. Gustuhin ko mang makalimot, pero hindi na awit ng mga anghel ang aking naririnig—kundi sumpa ng iyong pag-ibig, inaawit ng dilim sa ngalan ng banal. Nahulog ako sa bitag na akala ko’y kapayapaan. Ngunit kung ito ang paraan upang muling maramdaman ang init ng pag-ibig mo, hindi ako magdadalawang-isip lumuhod sa kadiliman. Baka mali lamang ang kandilang ginagamit ko upang ika’y manumbalik sa aking yakap. Siguro hindi luha ko ang dapat pumapatak—kundi mismong pusong nagdurugo. Nakatatawang isipin na ang halakhak mo’y dating awit sa aking sistema, ngayo’y hinagpis na lumalamon sa aking lamang tao. Alam kong masaya kang nabubuhay, ngunit ipinagdarasal pa rin kita—kahit imposibleng langit ay sumagot. Hindi ko kayang ika’y tuluyang makalimutan, sapagkat, ikaw mismo ang aking kapayapaan. Dahil sa’yo, natagpuan ko ang kahulugan ng kalangitan, ngunit hindi na ako maakyat ng anghel sa sariling kalaliman. Mistulang kalapastanganan ang uri ng aking pag-ibig. Ngunit hindi ko kakayaning mabuhay sa reyalidad na tila ako’y nagluluksa sa isang taong nabubuhay—baka ikamatay ko. Sa bawat halik ng alaala, ikaw na mismo ang sinasanto ng puso’t isipan ko. Sa bawat luhod ko sa altar, sistema mo na mismo ang aking dinadasal. Sa bawat kandilang pumapatak, pusong umiibig sa ‘yo ang lumuluha. At sa dulo ng lahat, natagpuan ko na ang init ng pag-ibig mo—siya pa lang tunay na depinisyon ng impyerno.