LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Sa paaralan, tahimik lang siya. Laging nasa dulo ng silid-aralan. Hindi palakibo, pero hindi lumiliban. Akala ko dati suplado. ‘Yun pala, pagod lang. Gabi na noong muli ko siyang nakita, hindi sa silid-aklatan, kundi sa isang fast-food, naka-apron, pawisan, ngumiti pa rin. “Ako na po, Ma’am, Sir,” sabi niya habang nililinis ang mesa. Kami ang hindi nakakibo. Sa likod ng counter, sa gitna ng ingay—doon ko siya unang tunay na nakita. Hindi sa honor roll. Hindi sa recitation. Kundi sa pagitan ng sahig na madulas at basong basag. Sabay ang patak ng yelo at luha ng pag-unawa. Pagkatapos noon, lagi ko na siyang binabati. Minsan binibigyan ng kape. Minsan tahimik lang na ngiti. Wala siyang hinihingi, pero siguro kailangan lang talaga natin minsan ng isang taong magsasabing— “Kita kita.”