LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Bawat araw, ikinukubli ko ang sarili ko, sa isang kwartong nakakandado, walang nakaririnig sa bawat pagluha ko. Tinuruan ako ng pamilya ko na kayanin mag-isa. Hanggang sa pag-aaral, mga katanungang sinasagot ko nang mag-isa. Hindi ako humihingi ng tulong, Dahil alam kong walang tutulong. Isang batang nasanay mag-isa, Natutong tumayo nang mag-isa. Batang sinabihan ng masasamang salita. Isang batang binabalutan ng takot. Hindi nila makita ang kahinaang taglay ko, Dahil 'di rin makita ang sakit na nararamdaman ko. Sa bawat araw, sa bawat sakit na aking pinagdadaanan, pinilit kong kayanin, dahil kailangan, dahil dapat lang. Ang lungkot na ikinukubli ko, sakit na aking nararamdaman. Na kahit isa, walang nakakaalam, At hindi ko ipapaalam. Saksi ang kwarto ko, Sa kuwento ng bawat araw ko. Mga pag-iyak at paghikbi na aking iniinda, Sa madilim na kwarto nakita at naipinta. Kwartong tila kulungan, Kulungan ng sekreto, kulungan ng aking iniinda. Sa pagbukas ko ng kwarto, ibubungad ko ang ngiti ko, At iiwan ang problema at sakit na nararamdaman ko. Kaya ko, pero mas kaya ko kung may nasa tabi ko.