Sa mga lansangan ng Maynila, isang diwa ang bumabangon—
pagkakaisa at pagtutulungan, na nagbigay ng pag-asa sa mga tao.
Mula sa kasaysayan ng EDSA, hanggang sa mga rally ngayon.
Patuloy itong nagbibigay ng lakas sa atin.
Sa bawat pagtitipon, sa bawat martsa,
ang mga tao ay nagkakasama-sama, na may iisang layunin at diwa.
Naglalakbay sila, ng may pag-asa at pagtitiwala,
na ang pagkakaisa ay maaaring magbigay ng pagbabago sa ating mundo.
Sa mga mukha ng mga raliyista, makikita ang tapang,
ang pag-asa, at ang pagkakaisa na nagbigay ng lakas sa atin.
Sa bawat pagtaas ng mga kamao, sa bawat pag-kanta ng mga awit.
Patuloy itong nagbibigay ng inspirasyon sa atin.
Sa mga panahon ng paghihirap, sa mga panahon ng kawalan ng pag-asa,
nagsisilbing liwanag sa ating mga landas.
Ngunit, sa kabila ng ating mga pagsisikap na mag-organisa ng mga mapayapang kilusan.
Tayo ay hinaharap ng mga karahasan at pananakot.
Ang mga pulis ay walang-awa kung gumamit ng tear gas at marahas sa pagatake at pagdukot
upang pahinain ang ating mga hanay.
Peru ngayon tayo ay patuloy na naninindigan.
Hindi tayo matitinag ng mga karahasan at pananakot.
Sa halip, ito ay nagbibigay sa atin ng higit na lakas at determinasyon upang ipagpatuloy ang ating laban.
Ngayon, higit kailanman, tayo ay dapat magpatuloy sa paglalakbay,
ng may pag-asa at pagtitiwala sa ating mga sarili.
Tayo ay dapat nagkakaisa, para sa ikabubuti ng lahat.
Hindi lamang ito isang alaala ng nakaraan,
ito ay isang patnubay sa ating kasalukuyan at isang inspirasyon sa ating kinabukasan.
Tayo ay dapat magpatuloy, ng may tapang at pag-asa,
upang patuloy na magbigay ng liwanag sa ating mga landas.
Sa mga panahong ito ng kawalan ng katiyakan at pang-aapi,
ito ay isang paalala na ang pagkakaisa at pagtutulungan
ay maaaring magbigay ng lakas sa atin upang labanan ang mga hamon ng ating panahon.
Kaya’t tayo ay dapat magsama-sama—iisang layunin at diwa,
upang patuloy na magbigay ng inspirasyon sa atin at sa mga susunod na henerasyon.
