Para sa aking mahal,

Kasama sa mga sigaw ko sa kalsada ang pangalan mong matagal nang nakabara sa aking lalamunan.

Susubukan kong isulat ito nang hindi tunog-aktibista, nang hindi rin nagtatago sa likod ng tugma ng isang tula.

Susubukan kong maging totoo—dahil alam mong hindi ako laging totoo sa mga sinusulat ko,

at pinakatotoo ako sa kalsadang nakikinig sa tuwing sinisigawan ko ito.

Kung dumating man sa puntong magsawa ka sa boses ko,

hayaan mong ang liham na ito ang magpaalala:

ipinaglalaban ko ang pinakaminamahal ko—ikaw at ang bayang ito.

Kung tumagos man ang bala ng estado sa aking buto,

huwag kang mag-alala—malayo iyon sa puso.

Idudulog ko lamang ang sugat na iyon sa iyo, at maghihilom ito.

At kung sakaling manalo tayo sa digmaan laban sa mapanuligsang lipunan,

asahan mong iuuwi ko ang lahat ng natira sa akin—

laman, litid, at puso—

uuwi ako sa’yo,

at sa kalsadang tahanan ko.

Nakaukit sa placard na hawak ko ang pangako ko sa iyo:

katapatan, pananagutan, at kapayapaan.

At paulit-ulit ko itong ibabandera sa mukha ng bayang hindi naniniwala.

Sa iyo ang lahat ng sigaw ko.

Sa iyo ang lahat ng tinta ko.

Sa iyo ang lahat ng ako.

Ako ang kalsada, ikaw ang aking tahanan, at ang mahalin ka ay isang pakikibaka.

Mahal na mahal kita.

The Frontman