LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Ako’y nakaupo at nakatitig sa malayo. Maraming iniisip, na tila ba’y pasan ko ang bigat ng buong mundo. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Hindi ko alam alin ang aking dapat unahin, ang mga pangarap ba nila para sa akin? O ang aking mga sariling kagustuhan na nais ko rin sanang tahakin? Gulong-gulo at litong-lito na ako, dahil sa kagustuhan kong makamit lahat ng bagay na aking nais, parang nagiging wala na lang ako. Lahat ng aking iniisip ay naglaho dulot ng pagtawag ng aking nanay. Oo, normal lang bilang anak na mautusan. Gawin mo ito, gawin mo iyan. Ngunit bakit tila sa bawat utos, may kalakip na salitang naiiwan sa aking isipan nang pangmatagalan. “Wala ka nang ginagawa!” Aminado akong minsa’y hindi na ako nakatutulong sa bahay. Nakakokonsensya na marinig si Mama habang siya’y naghuhugas, nagwawalis, o kahit ano pang gawaing bahay ang pinagkakaabalahan niya, habang ako’y nakaupo lang sa aking mesa, gumagawa ng tambak na mga gawain sa samu’t saring asignatura. Wala naman akong magagawa, dahil kailangan ko ring habulin ang mga pangarap na nais nila para sa akin. “Ikaw ang mag-aahon sa amin sa kahirapan, anak, ha?” iyan ang nakatatak sa aking isipan kaya naman ako’y nagsusumikap na pagbutihin ang lahat ng aking gawain. Nais kong ipagmalaki rin nila ako sa ibang tao. Dahil nga kung wala akong mga parangal, mga sertipiko at medalya, sino nga ba ako para sa ibang tao, at mas lalo na, sino nga ba ako para sa mga magulang ko? Kaya dahil sa dinami-rami kong hinahabol, sa dinami-rami ng aking nais tapusin, nasasakripisyo na ang oras kong dapat gugulin sa pagtulong kay Mama. Pagkauwi ni Mama galing trabaho, magsusumbong siya sa akin na pagod na raw siya. Naiintindihan ko at naaawa ako para kay Mama, dahil hindi naman talaga dapat siya ang maghirap nang sobra. Ngunit masakit para sa akin na unti-unti, ako ang nagiging dahilan ng pagod niya. Unti-unti, nagiging paligsahan na sa bahay kung sino ang mas pagod sa aming dalawa. “Pagod na pagod na ako ha, ikaw puro ka lang pag-aaral!” Iyan ang sigaw sa akin. Mama, napapagod din ako. Pagod na akong habulin ang pangarap mo para sa akin. Hirap na hirap akong pagsabaying habulin ang mga nais mo. Nakalilito, sa totoo lang. Narito na nga akong sinasakripisyo ang sarili kong pangarap para lang masunod ang kagustuhan mo. Sinakripisyo ko ang pangarap ko dahil alam kong walang pera roon, kaya pinilit kong tahakin ang sinabi mong kayang mag-ahon sa atin sa kahirapan. Sana nama’y bigyan ninyo ako ng rason na magpatuloy. Dahil sa mga salitang mapait na bigla ninyong pinapakawalan nang walang bahala, nahihirapan akong umapak sa kalsadang kailangan kong tahakin para sa pangarap. Mama, patawarin mo sana ako kung tila’y wala na akong ginagawa. Dahil minsa’y sa kadiliman ng gabi, umagos ang luha sa aking mata, sapagkat hindi ko masabi nang tapat sa iyo na pagod na ako. Dahil pakiramdam ko, wala akong karapatang mapagod— dahil tunay nga namang mas pagod ka kaysa sa akin.