Sapat na para malunod ang ingay ng electric fan na kanina pa humihingal sa sulok, pero hindi sapat para patahimikin ang hiyaw sa loob ng aking dibdib.

Sa screen, bumungad ang mukha ng isang lalaking pamilyar ang apelyido—nakasuot ng barong, maayos ang pagkakahawi ng puting buhok, at may bahagyang ngiti habang kinakamayan ang kanyang mga abogado.

“Dismissed due to lack of evidence,” anunsyo ng news anchor. May kasamang graphics pa sa TV—mga numerong hindi mabilang ang zero, ang halagang diumano’y ibinulsa niya mula sa kaban ng bayan. Walang piring ang hustisya rito; nakatitig siya nang diretso sa camera, kampante.

Napatingin ako sa plastik na container sa ibabaw ng lamesa. Tatlong pirasong tuyo at isang dakot na kaning-lamig. Ito ang hapunan ko at ito rin ang balak kong dalhin bukas sa city jail.

Naalala ko si kuya noong nakaraang linggo. Sa likod ng maruming salamin, halos hindi ko na makilala ang kanyang mukha. Malalim ang mga mata, tila hinigop ng puyat at init sa loob ng seldang dapat ay para sa sampu pero pinagsisiksikan ng limampu. Ang kaso niya? Pagnanakaw ng isang supot ng bigas at dalawang latang sardinas noong kasagsagan ng ulan dahil wala kaming maisaing. Halos isa nga lang ang halaga, pero anim na buwan na siyang naghihintay ng hearing. Walang aircon ang selda niya, walang neck brace na magsisilbing proteksyon, at walang abogadong de-kampanilya na magsasabing “lack of evidence.” Huli siya sa akto; huli siyang nagugutom.

Ibinaling ko muli ang tingin sa TV. Nagpa-interbyu na ang politiko. Nagpapasalamat siya sa Diyos at sa batas. Ang kinang ng kanyang relo ay tila nanununtok sa mata. Hinawakan ko nang mahigpit ang kutsara—ang tanging bakal na hawak ko ngayon habang ang bakal na rehas naman ay patuloy na ngumangatngat sa buhay ng kapatid ko.

Magkaiba nga pala ang timbang ng hustisya. Kapag bilyon ang ninakaw mo, ang timbangan ay nagiging duyan. Pero kapag barya lang ang kinuha mo para mabuhay, ang timbangan ay nagiging bitayan.

Pinatay ko ang TV. Sa dilim ng sala, ang tanging natirang liwanag ay mula sa upos ng kandila sa tapat ng litrato ni nanay na tila ba humihingi rin ng tawad dahil sa mundong ito, ang tanging kasalanang hindi mapapatawad ay ang pagiging mahirap.

The Frontman