Marami akong kaibigan, maraming kasama, maraming pangalan na pwedeng banggitin kapag tinanong kung sino ang nasa paligid ko. Pero sa kabila ng dami ng mga taong ito, ako pa rin yung palaging hindi pinipili—yung tipong walang maghahanap kung walang may kailangan.

Sa totoo lang, wala naman akong hinihiling na malaki. Gusto ko lang naman ng koneksyon ng pag-unawa, na sana ay manatili ang mga kaibigan na mayroon ako ngayon—lalo na sa mga oras na hindi ko na maintindihan ang sarili ko.

Ako ba ay makasarili, kung ang hinihingi ko lang ay kaunting oras, na kahit sandali lang naman laman ay hindi ako iiwan sa gitna ng katahimikan?

Maraming oras ay ako ang naghihintay sa tipo ng presensyang aking pinangarap, yung simpleng “Nandito lang ako kung kailangan mo, lapitan mo lang ako ha”, pero tila kahit iyon ay isang mabigat na kahilingan para sa mundo, o baka…para lang talaga sa akin.

Napapadalas na ang pagtatanong ko sa aking sarili ng mga katagang: “Ganito na ba talaga ako kamakasarili dahil lamang ninais kong magkaroon ng mga bagay na hindi ko maiwasang hanapin? Mali ba na umasa ako na sana ay ako naman ang piliin, ako naman ang unahin, at sana ay intindihin ako kahit panandalian lamang?”

Natuto na akong bawasan ang mga ginagawa ko para sa iba—habang unti-unti akong dumidistansya sa mga taong nakapaligid sa akin, hanggang sa katahimikan na lamang ang natira sa minsang maingay at makulay na mundo ko. At kalaunan, hindi na rin alam ng sarili ko kung ano pa ba ang natira sa mga bagay na minsan kong buong pusong ibinigay sa mga tao, o kung sino ba talaga ako kapag wala na akong maibigay sa iba.

Ako yung laging naroon para sa iba, ngunit hindi iyong taong hinahanap. Ako ang palaging kailangang umintindi, hindi ang inuunawa.

At sa tuwing nakakaramdam ako na kailangan ko ng tulong, ako rin mismo ang unang dumidistansya sa kanila. Dahil para sa akin, mas madali nang akuin na kasalanan ko kung bakit nila ako nilisan, kung bakit ako nag-iisa, kaysa harapin ang katotohanan na hindi naman talaga ako kinailangan sa simula pa lamang.

Siguro nga, makasarili ako—sa pagnanais na mahalin sa paraang nais kong maranasan. Makasarili ako dahil pinaniwala ko ang sarili ko na magkakatotoo ang mga bagay na hinihingi ko, na patuloy kong pinilit ang sarili ko hanggang sa tuluyan itong mawasak. Kung kasalanan man ang humingi, bakit parang ako lamang ang nagbabayad sa mga pasakit na hindi ko naman hiningi?

The Frontman