Marami akong kilalang bakla.

Si Rheana sa karinderya ni Manang Tosing, naglalako ng ulam sa umaga, nagbebenta naman ng katawan sa gabi.

Si JC, apatnapung taong gulang pa lang, pero sikat na sa timog, magnanakaw ng pera at skamer ng mga kano. Suki sa barangay at Bahay Pag-asa.

Yung isang kilala ko, lesbiyana, mas barako pa sa ibang kadete sa estasyon namin, pero ang bulong-bulungan, itinakwil daw iyon ng pamilya niya. Nabuntis kaya nag-tomboy.

Marami sila. Iba-iba. Minsan kapag nakikita ko sila, tumatayo ang balahibo ko sa leeg. Kadiri. Mga salot. Mga basurang nag-aanyong tao. Patapon ang buhay, kaya nag-iimbento na lang ng kasarian para pagtakpan ang kakulangan ng kanilang pagkakakilanlan.

Bilang pulis, bilang anak ng bayan, alam ko ang panata ko sa bansa. Ipagtanggol ito mula sa impluwensiya ng mga kanluraning retorika. Mga liberal na ideolohiyang lason sa Kristiyanismo. Putik na dinudungisan ang banal na likha ng Diyos. Lalaki ay lalaki. Babae ay babae.

Kaya sa kabila ng tirik ng araw, kahit nginangatngat na ng init ang katawan ko, kahit doble ang bigat ng suot kong bakal sa mismong timbang ng aking katawan, hindi ko ito ininda. Naghahalo na ang lahat. Amoy ng pawis at usok ng dyip. Ingay ng protesta at bakal. Lasa ng laway at kaba. Takot at galit. Galit at awa. Awa at pagkamunghi. Nakalilito kung alin ang alin. Kung saan ako nakatayo.

Ang alam ko lang ay sa kabilang banda, mahigpit din ang kapit nila sa isa’t isa. Kumakanta. Sumisigaw. Pero wala silang suot na kasko o panangga. Hindi takot sa kahit anong pinsala. Hindi alintana ang posibilidad na puwede kong basagin ang bungo ng isa sa kanila. Hanggang sa humandusay at wala nang makitang parte sa kaniyang mukha kundi dugo, buto, at laman na lamang.

Naisip ko kung saan ko puwedeng tamaan si Rheana na kabilang din sa mga pumoprotesta para sa inklusyon at pagtanggap. Sa ulo, para mahagip ang headband niya, o sa mata para matanggal ang mataas niyang talukap at mabura ang kolorete sa kaniyang mukha.

Puwede ring sa baba.

Sa mismong parte kung saan ako sinusuntok ni Tatay tuwing nakikita niya akong pula ang nguso.

O puwede ring sa tiyan, direkta na. Doon niya ako sinusuntok dati kapag nahuhuli niyang sinusuot ko ang bestida ni Nanay.

Maraming bahagi ang puwede kong puntiryahin, pero alam kong kahit anong lakas ng hampas, hindi nito mabubogbog ang parte ng pagkatao ko na gusto kong lumpuhin.

Na kahit dumanak man ang dugo ni Rheana sa kalsada ng QC, walang magbabago. Ni kahit ang dugo nga ni Hesus ay hindi ako nababago. Walang dasal, gamot, o orasyon ang maaaring magdikta sa punyetang tibok ng punyetang puso na ito.

Kaya hinigpitan ko pa ang kapit sa bakal. Mahigpit. Kagaya ng turo ni Tatay, kapag nababakla ako, kailangan ko lang makaramdam ng sakit. Kailangan ko lang makaramdam ng ibang emosyon bukod sa tunay kong nararamdaman.

Pero parang hindi naman ito epektibo.

Dahil habang tumatagal ang kapit ko rito, mas lalo akong nanghihina. Lalo kong nararamdaman ang puwang sa puso ko na kailanman ay hindi matatakpan ng tapang at galit.

Ang totoo ay duwag ako. Basurang nag-aanyong tao. Patapon ang buhay.

Marami akong kilalang bakla.

Matatapang.

May lakas ng loob na ipaglaban ang espasyo nila sa makitid na lipunan. Dahil totoo naman na ang pakikipaglaban ay pag-aasam ng pagtanggap. Ang pag-aklas ay pagmamahal. Ang pagpoprotesta ay pagsupil sa mapang-abusong sistema at mapangahas na predyudismo.

Marahil ngayon, hindi pa ako matapang.

Hindi pa kayang harapin ng pagpapanggap ko ang tunay na pagpapakahulugan ng pagiging bakla. Na kahit ilang taon na akong nakalaya mula sa suntok ni Tatay, bitbit ko pa rin ang pasa. Suot ko pa rin ang uniporme niya, nakaukit pa rin sa katawan ko ang lahid ng kaniyang suklam. Na kahit ilang ulit kong ahitan ang balbas ko, patuloy pa rin itong tutubo. Patuloy na magpapaalala na hindi ako kailanman makakawala sa kaniyang kaanyuan.

Pero sana, unti-unti ko itong mahanap sa puso ko. Ang tapang at lambot.

Sana kahit papaano, matuto na akong tumindig at sumigaw. O kahit huwag nang sumigaw, bumulong na lang. Tahimik na lumaban, kahit hindi na para sa bayan, kahit para sa akin na lang.

Mahirap ito, pero mas mahirap magtago.

Sa bakal, sa tapang, sa bigote, sa nakaraan.

Lalaban ako, hindi man sa rebolusyonaryong paraan, pero gagawin ko. Paunti-unti, gaya ng pagbagsak ko sa baston, paghubad sa kasko, pagtalikod sa ingay, pag-alis sa kalsada, papunta sa hindi ko alam.

Basta malayo.

Hanggang sa ang ingay na lang ng traysikel at dyip ang sumisigaw sa paligid. Paminsan-minsan ko na lang maririnig ang kanta ni Rheana:

“Huwag mashokot, makibeke!”

Matatakot pa rin siguro ako, pero makikibeke na.

The Frontman