Dati, ang sagot ay laging “oo.” “Sige, pupunta ako.” Sumusunod sa bawat tawag, sa bawat paanyaya—basta may kasabay sa mga desisyong masaya, kahit minsan ay hindi na naiisip ang sarili. Parang dahong tinatangay ng hangin, sumasabay sa bawat galaw, bawat halakhak, bawat sigla ng grupo.
Ang bawat sandali ay puno ng saya. Ngunit hindi alam na sa gitna ng kasiyahang iyon, ay may unti-unting nagbabago. Sapagkat dumating ang panahong natutong magsabi ng “hindi,” at kung minsan ay “hindi muna,” ang taong dati’y hindi marunong tumanggi.
Hindi dahil ayaw nang makisama, kundi dahil may mga bagay na kailangang gampanan—mga responsibilidad na hindi na maaaring ipagpaliban. Ngunit sa bawat tahimik na pagtanggi, may kasamang bigat at pag-aalala. Unti-unting nagsasara ang mga pintuan, at ang dating masiglang “oo” ay napapalitan ng katahimikan.
Isang araw, sa pagbigkas ng “hindi,” may kakaibang bigat na sumikip sa dibdib. Ang simpleng salitang iyon ay tila naglalagay ng distansya sa pagitan ng mga dating magkasabay. Doon nagsimulang pumasok ang mga tanong:
Nasasaktan ko ba sila?
Unti-unti ba akong lumalayo?
Ako ba ang dahilan ng paglayo ng mga upuang dati’y magkatabi?
May mga gabing hindi natatapos nang wala ang mga tanong na ito. Ano ba talaga ang tama? Ang makisabay sa ingay kahit may tahimik na kailangang buuin sa sarili? O piliin ang sarili, kahit may pangambang baka iyon ang maging dahilan ng paglayo?
Sa katahimikan ng gabi, bumabalik ang mga sandaling piniling hindi sumama. Ang mga iyon ay parang yabag na umaalingawngaw sa isang bakanteng silid—paalala ng mga desisyong may kapalit. Minsan naiisip: baka mas mabuti pang sumama na lamang, kahit may pangangailangan para sa sariling espasyo.
Kahit tama ang pinili, may bahid pa rin ng panghihinayang. Ang bawat pintuang isinara ay may tunog na matagal mawala sa pandinig. Ang katahimikan ay hindi lamang kawalan ng ingay, kundi isang pagitan na mahirap tawirin.
Ang pagtanggi ay hindi simpleng salita. Isa itong proteksiyon. Isa rin itong desisyon. Ngunit minsan, mabigat itong dalhin—parang aninong unti-unting lumalayo sa ilalim ng iisang ilaw.
At sa bawat pintuang isinasara, may naiiwang puwang na hindi agad napupunan.
