LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Noon‚ tayo’y tambay sa apat na sulok ng kwartong maliit‚ kumikislap ang mata at maligaya— isang silid na puno ng halakhak‚ isang hapag na hindi tumatanggap ng hiwa-hiwalay na tasa. Mga pangakong inabandona sa dilim‚ mga lihim na inukit na parang bituin‚ mga salitang “magkakaibigan hanggang huli‚“ na ngayo’y alikabok na lamang sa hangin. Ngunit sumapit ang araw‚ kung saan ang tawanan ay naging sibat‚ mga biro ay naging sugat‚ at ang mga mata’y sumulyap na parang ako’y ibang balat. Paunti-unti‚ hindi niyo ako itinulak gamit ang kamay— itinaboy niyo ako ng katahimikan‚ ng mga salitang tila hango sa komedya at pilit na tinatawanan‚ ng mga tinging nagsasabing hindi ka na kabilang. Bakit tila naglaho ang mga gabing sabay tayong nangangarap? Bakit tila tuluyang nawala ang mga umagang sabay tayong umaalpas? Ngayon ako’y parang alikabok na naliligaw sa hangin‚ parang alon na iniwan ng dagat sa dalampasigan‚ parang ilaw na pinatay bago pa dumilim. At oo‚ ramdam ko ang inyong pagpili. Hindi aksidente‚ hindi saglit na pag-usog‚ kundi malinaw na pagtalikod‚ parang apoy na kailangang tapakan upang mawala‚ parang tinik na kailangang bunutin upang hindi bumara‚ parang sugat na kailangang iwanang nakatiwangwang. Ngayo’y isa akong mesa na walang laman— isang librong iniwan at nayarukan‚ pangalan kong hindi na binanggit kailanman. Upuang iniwasan‚ tasang hindi na napunan‚ larawan sa dingding na hindi kaakit-akit ang kulay— pilit ninyo akong binubura‚ ngunit nanatiling matikas‚ bakas ng aking mukha. Kung ang sinumpaang “tayo laban sa mundo‚“ ay totoo‚ bakit ako ngayo’y inyong tinuring na anino? Kung tunay na katuwang‚ bakit ako’y itinapon sa gilid ng madilim na daan? Kung tunay ang lahat ng pangakong binigkas‚ bakit ako ngayo’y inyong nilimot at inabandona? Kaya’t huwag niyong sabihing “hindi sinasadya.“ Sapagkat bawat halakhak niyo nang ako’y liwat ay pagpili‚ bawat katahimikan ninyo’y matalim na sibat sa aking dibdib‚ bawat pag-iwas ninyo’y apoy na tumutupok sa mga alaalang nabuo ng tunay. At kung sakali mang pangalan ko’y inyong maalala balang araw‚ naaalala ninyo ang aking tinig‚ naaalala ninyo ang mga oras na ako ang kasama ninyo— nais kong ito’y tandaan ninyo: hindi ako nawala‚ hindi ako umalis‚ kayo ang tumalikod. Ako’y inyong iniwan‚ itinakwil‚ itinaboy‚ na para bang walang istoryang nabuo kasama ako. At sa bawat gabi ng inyong katahimikan‚ ako ang alaala na hindi ninyo mawawalis‚ ako ang bakas ng isang samahang inyong pinutol‚ ako ang mantsa na hindi ninyo kailanman maaalis.