LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Pumapatak na muli ang ulan, lumalabas na ang kasinungalingan. Mga sigaw mula sa taas na “Para sa Bayan!”, ngunit ang bagong sasakyan ay mula sa pera ng mga mamamayan. Nalunod ang inggit, nangibabaw ang galit. Bawat buhay na nawala ay may kapalit, tiwala ay hindi na mapilit. Mga mata na puno ng luha, mga politiko na puno ng luho. Saan na ang bago? Bakit biglang nagtago? Mga batang nalulunod sa baha, mga bata na hindi alam anong pakiramdam ng baha. Wala patas sa mga mambabatas. Bagong sapatos, bagong sasakyan. Lumang sistema, lumang sakit ng bayan. Hilaan ang mga may sala pababa. Pero ang Inang Bayan ay ang nahuhulog pababa Ninakawan ng mga may sala. Iniwanan na may sugat ng bala. Ngunit, biglang dumating ang pagbabago. Takot ay lumabas na mula sa pagtatago. Naglalakad ang pag-asa sa daan. Liwanag ay hindi na itatanong kung nasaan. Hindi na pumipikit. Bayan ay binigyan na ang sarili ng malasakit. Bumabangon na ang kinabukasan mula sa baha. Hindi na muli masisilaw sa ginto ng baha. Dumadating na ang bagong bagyo. Bagyo na pinaghalo ang galit at pag-asa. Baha ng mga taong ilang dekada ng nalulunod sa mga pangako. Hindi na nila mananakaw ang kinabukasan. Mula sa bayan, namumulat na ang taong bayan. Para sa bayan, mulat na ang taong bayan.