LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Bibo. Masayahin. Malayo ang mararating. Ganiyan ako kung ilarawan noon ng mga tao sa mumunti naming baryo. Laging nangunguna sa klase. Sari't saring medalya ang naiuuwi. Talented. At kinagigiliwan ng lahat. Ako raw ang mag-aahon sa'min sa hirap sabi nila. Bata pa lang ay pinangarap ko nang maging kilalang manunulat sa aming bansa. Hilig ko ang pagsulat ng mga tula at kwentong nakaani ng papuri sa mga guro ko noong nasa hayskul pa lamang ako. Kahit hirap sa buhay, nagsumikap ako. Ipinangako ko sa sarili kong magtatapos ako ng pag-aaral at makakaalis sa lugar na ito. Lumipas ang ilang taon at ngayo'y matunog na ang pangalan ko... hindi bilang magaling na manunulat kundi bilang isang bayaran at kaladkaring babae sa amin. "Bilisan mo na riyan at hinahanap ka na ng mga customer mo!" Napatigil ako sa pagmumuni-muni nang marinig ko ang sigaw ni Madam Rose, ang manager namin sa bar. Napabuntong-hininga na lang ako at saka ipinagpatuloy ang paglalagay ng kolorete sa mukha. Isinuot ko na rin ang takong at naglakad papuntang entablado upang sumayaw sa harap ng mga lalaking naglalaway na't nag-aabang na makapuntos. Pulang lipstick, pulang heels, at damit na hapit na hapit... iyan ang trademark ko. Pinakamabenta raw ako sa bar. Bestseller pa nga kung tawagin nila. Hinahanap-hanap. Binabalik-balikan. Inaabangan at pinag-aagawan na para bang isang produkto sa bidding. Bibihira lang ang galanteng customer. Swertehan pang maituturing kung may dagdag na tip. Isang libo kapalit ng isang gabing pagtitiis sa mga halik at paglalapat ng mga balat. Dahil sa mundong uhaw sa pera, kayang-kayang bilhin ng kahit sino ang buo mong pagkatao kapalit ng kakarampot na halaga. Oo, ito na ang buhay ko ngayon. Hindi ko natupad ang pangarap kong maging sikat na manunulat. Hindi malayo ang narating ko gaya ng inaasahan nila. At hindi ko rin natapos ang aking pag-aaral, hanggang Grade 8 lang ang kinaya. Maagang namaalam si Inay dahil sa sakit na Leukemia kaya naman ako ang kumakayod para sa aming pamilya. Kagaya ni Magdalena na isang karakter sa bibliya, isa rin akong babaeng mababa ang lipad. Lahat ay pilit kong nilunok para mapakain ang kumakalam naming mga sikmura at mapag-aral ang tatlo ko pang mga kapatid. “Hindi naman ako nagpatiwakal, baka minalas lang…” Araw-araw ay matatalim at mapanghusgang mga tingin ang dumadapo sa'kin. Nagbabaga, nakakapaso sa balat. Nakakapanliit. Kinamumuhian ng mga tao ang babaeng kagaya ko. Itinuturing na basura, ikinakahiya, tinatapak-tapakan, pero hindi kailan man pinandirihan ang mga lalaking bumibili at nagbabayad para rito. Baka hilig lang talagang gawing parausan ng trahedya at paglaruan ang mga babae. 'Yong tipong hindi ka makalalakad kinabukasan kakabukaka, kakatanggap sa sakit na akala mo noong una, masarap. Iba't ibang tao, pare-parehong motibo. Kaya't natutunan kong huwag magpapadala sa tukso. Katawan lang ang hahabulin sa'yo. Magpapakasarap pagkatapos ay iiwan ka ring parang kuting na iniligaw sa isang tabi. Iyon lang ang silbi mo sa kanila. Kung gusto mong yumaman, sumayaw ka lang nang sumayaw. Sumabay ka sa mga nakakabinging hiyawan, sundin mo lang ang utos nila. Samantalahin na habang bata't makinis pa dahil kung kulubot ka na, patapon ka na't wala na silang pake pa sa iyo. Kung makati, kamutin. Kung hindi na masikmura ay ibaling na lang ang tingin at ipagsawalang-bahala. Kung malagkit nama'y punasan na lang ng basang panyo. Kailangan mong tiisin lahat dahil hindi ka mapapakain ng hiya. Wala ka nang magagawa pa, madaya ang tadhana. Lunukin na lang lahat ng sakit at ipunin lahat ng galit. Kimkimin mo hangga't kaya mo. Walang magbabago kung magmumukmok ka lamang. Hindi ka mapapayaman ng mga luha't panghihinayang. Kaya Nene, bumalik ka na lang sa entablado at magpakasawa kakasayaw.