LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Nakakabahala ang konsepto ng kanibalismo—mga lamang tinadtad at inihain sa mesa. Ngunit tila kinain ako ng pusong nag-aalab. Sa pagmulat ng aking mga mata, nakita ko ang sarili kong nasa gitna ng altar, nagmamakaawa, tila puso ko na mismo ang natatadtad sa bawat iyak at pangungulila. Alam ng mundo na hindi ako ang taong madaling magmakaawa, ngunit kung ito lamang ang paraan upang maramdaman kong muli ang minsang init ng pag-ibig mo, hindi naman siguro kasalanang lumuhod sa altar. Lalapit ako sa gitna ng kadiliman upang ipagdasal ang iyong pagkatao—kahit maging makasalanan, basta’t ikaw ang premyo, hindi ako magdadalawang-isip dumanak ng dugo. Handa akong lamunin ang lason ng iyong katawan, kung iyon lamang ang daan upang tuluyang maialay sa akin ang iyong mga mata. Hindi na sukatan ang tulis ng kuko o ang talim ng hinagpis, kung sa bawat dasal, ikaw ang una’t huling bigkas ko—sinasambit na sana, ikaw na lang ang ipako sa aking puso; dugo mo ang kumatawan sa aking kaluluwa, upang tuluyan tayong maging isa. Na sana, presensya mo ang maging anino ko sa bawat paglakbay ng bukas. At sa bawat nguya ng kaluluwa, tila ang puso ko ang nalulusaw. Kahit saang anggulo ako tumingin, ang hinahanap ko ay ang iyong mga haplos—sapagkat sa bawat halik at yakap, ang pusong sumasabog ang nagsisilbing sabaw. At sa bawat kagat, puso at dugo ko ang iaalay sa’yo; maubos man ako, basta’t ikaw ang taong babalikan ng bawat patak ng damdamin ko. Aakuin ko ang dugong makasalanan, malinis lamang ang konsensya mong mapagpasensya. Kahit ako pa ang malagutan ng hininga, basta’t ikaw ang mananatiling buhay sa mundong ating binuo. Sapagkat, ang pag-ibig ko sa’yo ay mistulang kandila—handa akong magpatunaw sa bawat segundo, minuto, o dekada ng pag-aantay. Maubos man ako, mananatiling ikaw ang tibok ng pusong handang lamunin ng pag-ibig ang sarili nitong laman.