LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Sa bawat kislap ng oras ay tila bang tayo'y tumatanda— ang mga mukha nating dati’y walang bahid ng pagod, ngayon ay may bakas na ng mga taong minahal at pinili. Habang ang mga kulubot ay unti-unting sumusulat ng mga alaala, nananatili pa rin sa isip ko ang anyo mo— ang ngiti mong minsan ay tahanan ko. Simula sa pagiging bata hanggang sa kasalukuyan—1985—ang lumang taon na pinagdugtong ng ating mga ngiti. Noong tayo'y bata pa, nangako tayo sa ating sarili: “tayo hanggang dulo, kahit sa pagdating ng lumang kanta.” At sa bawat pagsikat ng mahiwagang araw— tumatakas, tumatakbo, nagkakasayahan— doon ako tuluyang nahulog. At ikaw iyon. Tanda ko pa noon, sa init ng araw ay tila hindi ako natutunaw— sa’yo lamang pala. Pumupunta sa mga tindahan, bumibili ng malamig na pagkain, para lang mailayo sa init ang sarili— hindi ko alam, sa init mo rin pala ako lulusaw. Ikaw lamang hanggang dulo. Pangako iyon—hindi mga niruyakang salita, kundi mga pangakong binasbasan ng panahon. Nagseselos ako sa mga ngiti mong ibinibigay sa iba, sapagkat bawat ngiti mo’y parang hangin— dumadaan, ngunit ako’y naiwan sa pagitan. Dumadaloy sa aking mga ugat ang tadhana, isinusulat ang pangalan mo sa bawat pintig ng puso. At doon, natapos ang mga paglalakbay natin noong bata—mga taon, oras, minuto, at segundong hindi na mababalikan. Ngunit ang mahalaga, katabi pa rin kita—umiilab pa rin ang ating mga puso hanggang sa pagtanda. At kapag tuluyan nang napagod ang oras, at ang mga mata natin ay ayaw nang magtagpo, alam kong sa dulo ng lahat, ang pag-ibig natin ang tanging hindi luluma. Dahil sa bawat paghinga ng hangin, pangalan mo pa rin ang isinasabay ng buhay ko.