LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Sa eskwelahan, kilala ako bilang ang pinakatahimik at kulelat na estudyante sa loob ng room. Laging bagsak sa mga pagsusulit. Huli magpasa ng gawain. Hindi kumikibo, hindi nakikipag-usap sa iba. Nasa gilid lang sa tabi ng bintana at nakatulala sa kawalan. Laging napapagalitan ng titser dahil kulang-kulang ang mga ipinapasang takdang-aralin. Kung minsan ay pabigat pa sa groupings dahil laging nahuhuli sa klase. Napapag-iwanan na raw ako… hirap kasi makipagsabayan sa matatalino kong kaklase. Ang hirap maging slow learner… Pero sinusubukan ko naman. Palagi. Walang palya. Kahit pa masakit ang buong katawan pagkatapos gawing punching bag na naman ni Itay. Kahit nanghihina na ang tuhod sa gutom dahil walang makain. Kahit inaantok sa klase kakabanat ng buto buong araw para may pantustos sa pag-aaral ko. Lagi kong sinusubukang humabol dahil natatakot ako na baka totoo nga ang sinasabi nila, na napag-iiwanan na ako. Hindi naman ako pabaya. Masyado lang maraming katanungan ang bumabagabag sa maliit na kokoteng ito. Masyadong mabigat para sa kinse anyos na batang kagaya ko. Minsan napapaisip na lang din ako kung bakit parang masyadong marahas ang tadhana para sa akin. Imbes na laruang barbie ang hawak ko noon, natuto akong maglako ng banana que sa tabing kalsada. Kahit tirik na tirik ang araw at tumatagaktak na ang pawis sa noo, patuloy lang ako sa pagtitinda. Kahit na sa ibang batang kasama ko dapat na naglalaro ng chinese garter at piko ay naiinggit na ako. Pilit kong ipinagsawalang-bahala ang inggit na namamayani sa aking dibdib na sana… sana meron din ako ng mayroon sila. Sana ako rin hindi na kailangang magtrabaho para may pambaon sa paaralan. Sana ako rin hindi na kailangang maging trying hard makipagsabayan lang sa kanila. Sana ako rin nakakapagsaya gaya ng ibang batang kasing edad ko. Dahil sa likod ng bawat bagsak na marka, ay may isang batang nangangarap na makaraos at nagkukumahos maghanap ng pag-asa’t munting liwanag sa gitna ng kadilimang unti-unting nilalamon ang munting isipan, na ang inaakala nilang walang kibo’y may itinatagong mapait na kahapon at sugat na pilit na lamang sinarili. Pero sana… balang araw ay maging magaan na rin ang lahat.