Sa Iyo na kanlungan ng aking moog,

Ngayong gabi, ang dako ay puno ng usok ng aking mga buntong-hininga. Patawarin mo ako kung ang aking mga daliri ay nanginginig sa tuwing nilalakbay ang iyong mga balat; Hindi sa pagnanasa—kundi sa pag-atanda. Sa bawat guhit ng iyong palad, saksi ang mga talatang hindi kailanman naisulat sa anumang banal na aklat.

Itinuturo na ang kaligtasan ay matatagpuan lamang sa loob ng kawan—sa ilalim ng mga toreng tila nais abutin ang kalangitan. Binibilang ko ang mga butil ng alaala na parang mga panata:

Isang pikit, isang dalangin.

Isang iyak, isang habilin.

At sa tuwing ako ay lumuluhod, hindi ako nangaligaw–sapagka’t taglay ko ang pangitain mo sa katahimikan: sa hubog ng iyong balikat, sa marahang paghinga, sa init na wari’y paalala ng isang biyayang ipinagkaloob.

Ang iyong pangalan ay humahantong sa aking mga labi na tila isang panalanging hindi paulit-ulit, kundi likas na hiniling—walang nagturo at kusang sinambitla sa pusong hinubog sa kabanalan.

At kung ako man ay hatulan sa araw ng pag-param, taglay ko ang alaala mo bilang patunay na ako ay nabuhay; patunay na minsan, ang biyaya ay nagkaroon ng pagkilala.

Sapagka’t ano ang langit kung wala ang iyong mukha?

Lubos na sumasampalataya,

Sinagtala

The Frontman