LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Sa bawat patak ng ulan, luhang bumuhos na may dahilan. Tubig sa labas ng bahay, nalulunod na mga buhay. Walang bago, laging bigo. Kantang puno ng pangako, taingang laging napapako. Bigla na lang umuulan. Buhay ba ay sadyang ganyan? Awang-awa sa iyong sarili, mga proyektong walang silbi. Sisikat na raw ang araw—lumipas na ang ilang araw. Umulan ng kamalasan, gobyernong nag-diyos-diyosan. Bagong Pilipinas, wala mang bagong lunas. Bagong normal ang ginamit na salita, ngunit pareho lamang ang mga balita. Saan na ang pagbabago? Siya na ba ay nagtatago? Gumagapang sa hagdanan, walang madaanan. Walang pa ring nangyayari, laging umaangat ang hari. Walang pa ring napapala, laging pareho ang bala. Nawawala ang mga tala, ninakaw ng may sala. Buhos ng lokohan, bayan ay nawawalan ng kapangyarihan. May tiyaga namang maghintay, pero buhay ay ‘di talaga pantay. Matataas pa ba ang iyong noo? Ano ba talaga ang totoo? Lagi na lang nadadapa, laging naiiwan sa lupa. Parehong kanta na lang ba ang maririnig? Bayan ay wala na bang marinig? Kaibigan, laging na lang umuulan, hindi na umaaraw kahit kailan. Kailan titigil ang ulan? Lagi na lang bang ganyan? Nawawala ang araw sa ating bayan.