LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Sa bawat hakbang ng aking mga paa, nakikita ko ang mga kapwa ko kabataan na nag-aaral sa magagandang unibersidad, nagkakaroon ng masasayang karanasan, at magagandang oportunidad sa buhay. Habang ako, salat sa buhay, tumigil sa pag-aaral at punong-puno ng pighati at inggit sa ibang estudyante dahil kaya silang pag-aralin ng mga magulang nila. Sa tuwing nakikita ko sila, pumapatak ang bawat luha sa aking mata. Sa tuwing nakikita ko sila, naiinggit ako nang sobra-sobra, dahil kaya nilang tuparin ang kanilang mga pangarap, habang ako ay nagta-trabaho bilang isang janitor sa isang university para matulungan ko ang aking sarili na mabuhay araw-araw. Walang tigil kong tinatanong ang aking sarili na, "May pag-asa pa ba akong makapag-aral?" "Makakapasok kaya ako sa magandang unibersidad?" "Magagawa ko pa kayang abutin ang aking pangarap?" Sapagkat, sa bansang ito, patuloy akong ninanakawan ng gobyerno ng pangarap at pag-asa. Patuloy nilang sinisira ang mga mithiin kong dapat sanang matagal ko nang sinimulan, matagal ko nang binubuo, at matagal ko nang hinihintay. Bawat araw at bawat gabi ay humihikbi ako sa aking pinagtagpi-tagping kahoy at trapal na tahanan. Hinihiling na sana paggising ko sa bangungot na ito ay makawala na ako sa tanikala ng kahirapan. Pagod na pagod na akong mainggit sa mga dati kong kamag-aral na nakakapag-aral at nakakapunta sa iba't ibang lugar. Bawat scroll ko sa aking social media account, nakikita ko silang masaya, maraming kaibigan at maraming kayamanan. Habang ako, walang may gustong makipag kaibigan dahil sa estado ng aking buhay, salat sa yaman, naghihirap at humaharap sa maraming problema. Lagi akong nakatingala sa mga alapaap at tinatanong ko sila kung bakit nananatili akong mahirap at hampas-lupa? Bakit ako iniwan ng aking mga magulang noong bata pa ako? Kung bakit kinamumuhian ako ng buong? At kung bakit ganito ang nararanasan ko sa aking buhay? Sana sa paggising ko, ako ay nasa magandang higaan at magandang buhay. Sana sa aking darating na kaarawan ay nakalaya na ako sa tanikala ng pang-aalipusta, panghuhusga at pang-aabuso. Sana sa pagmulat ng aking mga mata, nakalaya na tayo sa korapsyon, hindi na pribilehiyo ang edukasyon, marami nang badyet sa edukasyon, at lahat ay maaari nang makapag-aral. At sana sa paglipat ng pahina ng kwentong ito, ang mundo ay hindi na nanghuhusga base sa itsura, estado ng buhay at sa yaman.