LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Bawat gabi, ikinukulong ko ang mga paa ko sa ilalim ng kumot— mahigpit na mahigpit. Dahil sa ilalim ng kama, naghihintay siya. Pula ang mga mata. Itim ang balat. Ngipin na parang pako, laway na parang langis. At hiningang kay init sa balat. Wala siyang sungay subalit nakaka-takot. Pilit kong.. Hindi ko siya tinitingnan. Hindi ko siya pinapansin. Sa init ng gabi, Inilalabas pa ang isang paa ko sa kumot, para lang malamigan—kahit takot. Isang gabi, sumalakay siya. Nagpunta ako kay Inay. “Kasalanan ‘yan ng mga binabasa mo,” parang biro lang ang sigaw ko sa kanya. Pero bumalik siya— paulit-ulit, gabi-gabi, hanggang maubos ang dasal sa lalamunan ko. Kaya lumaban ako… Hinampas ko ang dilim. At sa isang iglap—naglaho siya. Pumasok si Ina, dala ang ilaw, dala ang tanong. “Wala na ang halimaw,” aniya. Pero naroon siya. Nakatayo sa gilid ng kwarto, kasama si Ina. At naka ngiti siya habang naka tingin sa akin. Siya si Tito— ang nag dulot ng mantsa sa kumot ko. Ang dila sa pagitan ng hita ko. Ang diablong nasa ilalim ng kama ko.