LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Bantay ang aking pangalan.  Ayon kay Mama, tungkulin ko raw na protektahan sila mula sa anumang sakuna. Kaya nang sinuot nila ang kadena sa aking leeg at itinali sa labas ng aming tahanan, itinuring ko ito na parang medalya; ipinagkaloob sa akin biglang gantimpala sa aking dedikasyon at balentiya. Sa pagsikat ng araw hanggang sa huling sinag nito, nakaupo ako sa aking takdang pwesto.  Maski may mga sandaling bumabagabag sa akin ang kalungkutan, nananatili akong kuntento sa aking kapalaran. Nakalilimutan man akong pakainin at palakarin, ang mahalaga sa akin ay nagagampanan ko ang aking banal na gawain. Ang pagsisilbi bilang bantay ay hindi lamang trabaho kundi ang dahilan na rin ng pagkasilang ko. Nitong mga nakaraan, naramdaman kong nagbabago ang simoy ng hangin. Mas madalas na ang ambon, mas masungit ang langit. Tatlong araw nang walang patid ang kulog at ulan, tatlong araw na ring walang laman ang aking tiyan. Sa halip nito ay hindi pa rin ako nababahala, hanggat malayo sa panganib ang mga tao na aking kasama. Oo, nababasa ako at nauulanan, nangangatog rin aking katawan. Ngunit alam ko na ang bagyong ito ay isang peligro; bagay na nakapipinsala sa aking mga amo. Kaya’t ako’y babangon at gigising, handang puksain ang panganib na maaaring dumating. Sa kasamaang palad, nagkatotoo ang aking bangungot. Nagising ako sa matinding lamig at sa pagkabasa ng aking hinihigaan na sahig. Sa ilalim ng malupit na mga ulap, lumalago ang baha sa bilis ng isang kurap. Ang dating kalye na aking pinagmamasdan ay isa na ngayong madilim na karagatan ng naipong ulan. Napalitan ng praning ang dati kong giting. Ngunit kahit anong kahol, kuskos, at kawala— tila bingi ang lahat sa aking pagmamakaawa. Naririnig kaya ako ng aking pamilya? Ano kaya ang kanilang kinalalagyan at kalagayan? Hindi ko inaasahan na darating ang sandaling nanaisin ko ito; ngunit gagawin ko ang lahat para lang makakalas sa medalyang ipinagmamalaki ko.  Paano ko maisasakatuparan ang aking trabaho kung hindi ipagkakaloob sa akin ang kalayaan? Paano ako mananatiling matatag at matapang  kung ang buhay ko’y nasa bingit ng kapahamakan? Gayunpaman, pinipili ko na lang ipaalala sa aking sarili na Bantay ang aking pangalan. Kaya’t kahit ganito ang aking sitwasyon—pipiliin kong ito’y parangalan. Sa bawat segundong lumilipas, nalulumbay ang aking lakas. Ang panalangin ko lamang ay ang maalala at mailigtas.  Hindi ko nga lang mapigilang maisip, masama ba na akin ding unahin ang sarili kong kapakanan? Masama ba na ako naman ang humihiling ng proteksyon at kaligtasan? Bagamat sa ngayon—sa kabila ng mga tumatakbong katanungan sa aking isip—ako’y mananatili’t maghihintay nang tahimik.